Φαντασίωση

Περπατώ, όπως κάθε μέρα, πάνω στα ψηλά μου sling backs, τακ τακ τακ τακ (έχουν γαμηθεί από τα κωλοπλακόστρωτα και τις γαμωκατηφόρες του Κολωνακίου, μια απ΄αυτές τις μέρες πρέπει να θυμηθώ να πω στον άντρα να πάει να τους αλλάξει τακούνια – αυτό από μόνο του είναι τρελή φαντασίωση. Ότι δηλαδή του το λέω. Και αυτός το κάνει. Γιατί αντιλαμβάνεται πόσο κουράζομαι και πόσο πολυάσχολη είμαι και θέλει να μου κάνει τη ζωή πιο εύκολη, χαχαχαχαχαχα, πλάκα που έχω σήμερα, σε καλό μου, λες να μου καεί κανένα λάπτοπ πάλι?).

Ο τόπος βράζει, άχνα αναδύεται από το αστικό, τσιμεντένιο τοπίο, ένα συντριβάνι ξεπροβάλλει καταμεσής στα ντουβάρια, το μαύρο στράπλες τόχω, στο γοργονέ και το πλατινέ μακρύ χωλαίνω, “στέλεχος αγγελοκρούστηκε και βούτηξε στα νερά αναιμικού συντριβανιού μες στο καταμεσήμερο”, πλάκα θάχε.

Τακ τακ, τακ τακ, τα μυωπικά μου μάτια διακρίνουν ανάμεσα στην αχλή (αχλή?) μια γκομενοθάλασσα κοστουμιών, καλοσιδερωμένο πουκάμισο, γραβάτα, Φεραγκάμο παπούτσι, όλα τα κομφόρ, πλασ μια καθήλωση στο στοματικό στάδιο, βυζαίνουν το τσιγάρο με μανία, το ρουφάνε παθιασμένα, κατευθύνομαι προς το μέρος τους αγέρωχη, ίσια η πλάτη, μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος, ρώγες σηκωμένες, τακ τακ τακ τακ, ο αέρας σηκώνει το φόρεμά μου, καρφώνουν τα μάτια τους πάνω μου, τους κοιτάζω έναν έναν στα μάτια, σταματώ εκεί, μισάνοιχτα μπούτια, βγάζω το φόρεμά μου, μένω σχεδόν γυμνή κάτω από το σκληρό φως που αντανακλούν οι φιμέ τζαμαρίες, ένας ένας πλησιάζουν, ο πρώτος απλώνει το χέρι και πιάνει τον κώλο μου, δεν χρειαζόμαστε προκαταρκτικά, οι άλλοι ακολουθούν, κυλιόμαστε πάνω στις γόπες, τους ικανοποιώ ΟΛΟΥΣ, κάνω κι ένα τσιγάρο μετά για τον κόπο μου, τακ τακ τακ τακ, κατευθύνομαι στο γραφείο γεμάτη σπέρμα, ιδρώτα και νικοτίνη, έτοιμη να αντιμετωπίσω επιτυχώς την εργασιακή μου πραγματικότητα.

Αυτή η καπνοαπαγόρευση μου έχει ήδη χαρίσει τρελές καύλες.

Sundress

Ξυπνάω, σκέφτομαι θάλασσα, κοιμάσαι δίπλα, πατάω στις μύτες να μη σε ξυπνήσω, to be is to be perceived, αν καταφέρω να φτάσω μέχρι την πόρτα χωρίς να τρίξει το ξύλινο πάτωμα, ένα, δύο, τρία βήματα κι ένα ακόμη μεγάλο και το ξυπόλυτο πόδι μου θα φτάσει το μωσαϊκό, ο κίνδυνος θα φύγει μακριά, αν δεν γίνω αντιληπτή θα συνεχίσω να μην υπάρχω για σένα, αν συνεχίσω να κάνω πως δεν είσαι εδώ δεν θα υπάρχεις για μένα, straightforward deal, τα πρωινά είναι πιο εύκολα, οι νύχτες είναι που μας δυσκολεύουν.

Ένα, δύο, τρία βήματα κι ένα μεγάλο. Και πάλι πίσω. Ξέχασα, τα πράγματα για το ταξίδι σε στοίβα πάνω στη συρταριέρα. Μαγιό, μαγιό κι ένα μαγιό ακόμη, εσώρουχα, φορέματα θαλάσσης. Γυρνάω πλάτη, ντύνομαι γρήγορα, βάζω το πιο ελαφρύ, κοντό, με έναν ώμο έξω, φαρδύ-εγκυμοσύνης. Περνάω τα χέρια πάνω του, για να το στρώσω, σκαλώνω σ΄ένα σκίσιμο τεράστιο, πώς δεν το είχα προσέξει, μπορεί απ΄τις ξύλινες προβλήτες που σερνόμασταν πέρσι το καλοκαίρι, από τον ήλιο ή το αλάτι.

Μπορεί και όχι. Όταν είσαι ερωτευμένος, η ασυμβατότητα είναι σαν πόντος σε όμορφο ύφασμα. Τον κρύβεις συνέχεια και τον καμουφλάρεις με καρφίτσες σε σχήμα απώθησης και άρνησης μέχρι τη μέρα που θα ξηλωθεί τελείως, αφήνοντάς σε να φοράς μια τεράστια τρύπα που αναδεικνύει τα μπαλωμένα σου εσώψυχά. Όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ομηρείας της λογικής σου από την αδίστακτη τρομοκρατική ομάδα ‘ο αγώνας για την επικράτηση του γονιδίου’, που χτυπά από καιρού εις καιρόν απροειδοποίητα. Σε αυτή την ομηρία η λογική φορά με το ζόρι γυαλιά με παραμορφωτικούς φακούς και ακουστικά που μεταδίδουν Σοπέν στη διαπασών, για να μην παίρνει είδηση το θύμα τις έκτακτες δραστηριότητες του Υποθαλάμου, του ηγέτη της τρομοκρατικής ομάδας που μάχεται για την εξέλιξη του είδους και χρησιμοποιεί ως στυγνούς εκτελεστές τα στρατευμένα πεπτίδια. Συνήθως, αφού ολοκληρωθεί το σχέδιο, ο απηχθείς περισυλλέγεται από συγγενείς του (τη ψυχή και ουχί εξ’ αίματος) μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα.

“Για πέταμα κι αυτό”, μου ξέφυγε η σκέψη, γυρνάω να δω μη και ξυπνήσεις απ΄τη φωνή μου, δεν κοιμάσαι, με κοιτάς, πώς παραβαίνεις τον κανόνα, αφού δεν κοιταζόμαστε εδώ κι όταν χρειάζεται από ευγένεια να στρέψουμε το βλέμμα ο ένας στον άλλο είναι με τέτοιο τρόπο που να μη βλέπουμε, περαστικό το βλέμμα, ούτε που ακουμπά. Πάω να θυμώσω αλλά μιλάς. “Μην το πετάξεις. Όχι αυτό”.

Σε κοιτάζω, βλέπουμε την ίδια ταινία, είναι δυνατόν τώρα, να βλέπουμε την ίδια ταινία; Τώρα που φεύγω; Τώρα που έχω σχεδόν φύγει; Πλάνα μονταρισμένα σφιχτά, νησί, ραντεβού Μας, τελευταίο βράδυ, θα χάσεις το πλοίο, μία φορά ακόμη, μία φορά, έφτασα στον Πειραιά, είμαι στο αυτοκίνητο και κλαίω γιατί μου λείπεις, γιατί δεν μου έδωσες κάτι δικό σου να έχω όσο είμαστε μακριά, έστω αυτό το φόρεμα να μυρίζω μέχρι να γυρίσεις?

Ένα, δύο, τρία βήματα. Κι ένα ακόμη τεράστιο και θα πατήσω σχεδόν στο μαζί.

Τι Χαμπάρια, Άντα Φτυς;

UPDATE:

ΙΣΟΓΕΙΟ. Αναρωτήσου αν είσαι καρότο, αυγό ή καφές

Όπως εδώ, στο εμπνευστικό μπλογκ μιας μαμάς 3 αγοριών. 

Ξέρω ότι δεν είμαι καρότο.

Δεν μου αρέσει που είμαι πιο πολύ αυγό. 

Θέλω να γίνω πιο πολύ καφές.

1. Γκετ γιορ όουν πέρσοναλ καραόκε, ένιτάιμ, ένιπλέις (σχεδόν).

Κατέβασα αυτό. Τα λύρικς εμφανίζονται στην οθόνη μου ενώ το τραγούδι παίζει στο Μίντια Πλέιερ. Κάνω το κομμάτι μου στις παρέες ότι ξέρω όλους τους στίχους, νιώθω πολύ έξυπνη, γίνομαι βέρυ πόπιουλαρ.

2. Κόψε κι εσύ το τσιγάρο, μπορείς.

Γκοντ μπλεσ Νικορέτ, αυτοκόλλητα και αμπούλες εισπνεόμενης νικοτίνης. Τα πρώτα σε κάνουν τούρμπο στη νικοτίνη και δεν έχεις στερητικό. Οι δεύτερες αντιμετωπίζουν την καθήλωση στο στοματικό στάδιο που κοροϊδεύει το τσιγάρο, πλασ σου δίνουν λίγη έξτρα μπαντ τέιστ νικοτίνη, όταν τη χρειάζεσαι.

Την τέταρτη μέρα αποχής (Πέμπτη, κλασικά το τσιγάρο κόβεται Δευτέρα, ναι?) η κυρία που καθαρίζει το σπίτι πέταξε/πήρε/κόλλησε πάνω της/έφαγε???? όλα τα πάτσισ. Ανακάλυψα ότι έλειπαν Παρασκευή πρωί. Πήγα στο γραφείο συντροφιά με τα σχεδόν αχρείαστα μέχρι τότε εισπνεόμενα. Βγήκα παλικάρι.

Σάββατο μεσημέρι αρχίνηκαν να με ζώνουν τα φίδια. Ήμουν στο σπίτι, στον γνώριμο καναπέ, με το γνώριμο λάπτοπ κι είχα μπροστά μου ένα ΣΚ με το γνώριμο μοτίβο μελέτη-σέρφινγκ-γράψιμο-χάζεμα-μελέτη ετσετερά. Κι όλο αυτό έπρεπε να γίνει χωρίς τα 2 πακέτα τσιγάρα περ ντέι. Φρούμαξα. Έφαγα 1 κατσαρόλα κοκκινιστό με 1 πακέτο μακαρόνια, 1 ταψί κουβερτουρογλυκό, φυστίκια αιγίνης 1/4 κιλού, 3 πράσινα τσάγια, 1/2 τάρτα, 1 νιρβάνα σοκολάτα. Το Σάββατο. Την Κυριακή έχασα το λογαριασμό. Τώρα που σας γράφω είμαι άκαπνη +2-3 κιλά (αποφεύγω να ζυγιστώ, νομίζω όμως ότι τα έχω πάρει στο βυζί, γεγονός που με οδηγεί στο να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός και στα 30 πατημένα)

UPDATE 2: Αφιερωμένο στο τσιγάρο μου, το κομμένο για πάντα, το μαλμποράκι το λάιτσ, με αγάπη και πόνο και ντέρτι.

3. Ανακάλυψε την αξία του 60%.

Όταν ήμουν 18 ή 20 ή 25, άντε μέχρι τα 28 μου, για να μην το κουράζουμε, πίστευα ότι πάω για το 100%. Έβλεπα με οίκτο και αποστροφή τα ζευγάρια γύρω μου που έπαιζαν στο κάτω του απόλυτου, αυτή η συμβιβασμένη ζωή δεν ήταν για μένα, χώρισα για παντελώς άσχετους λόγους κάτι 80άρια, μη σας πω κι ένα 90άρι, γιατί πίστευα ότι το 100στάρι είναι τζαστ αράουντ δε κόρνερ. ΧΑ. 

Το 60% είναι τέλειο. Αρκεί να έχεις φίλους για να καλύπτεις το υπόλοιπο 40. Πολλές φορές νιώθω ότι μου φτάνει και λιγότερο. Άλλες τόσες λέω “Βρε την υγειά μας νάχουμε, κι όλα τάλλα τα βρίσκουμε!”. Είναι που βαριέσαι να ψάχνεις, από μια ηλικία και μετά? Είναι που απογοητεύεσαι? Είναι που η ματιά σου γίνεται πιο καταδεχτική κάθετος ρεαλιστική? Τι να πω? Στην περίπτωσή μου μάλλον είναι που βαριέμαι κάθετος νιώθω ότι υπάρχουν πολλά πιο ενδιαφέροντα πράγματα από το να σπας τ΄αρχίδια σου για ένα γκόμενο / σχέση / άντρα, θέλω να πω, με χαλάει απείρως λιγότερο το στραβωμένο γκομενικό σήμερα από ότι 5-10 χρόνια πίσω, που μπορούσα να πέσω να πεθάνω. 

Και παρότι δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να δίνει συμβουλές σε τέτοια θέματα, αν είσαι κάτω των 30 και με διαβάσεις, μία συμβουλή έχω να σου δώσω: “Αν σου λάχει 80άρι, κράτα το. Πρώτον έχει τα φόντα να ανέβει κι άλλο, βήτα κι εκεί να μείνει και πάλι πολύ είναι”.

4. Γουέλ, δεν έχει 4.

Τρία μόνο κι αυτά για να ξεσκουριάσω, που έχω 2 μήνες να φανώ.

ΥΓ. Ψιτ, εσύ, το προηγούμενο σχόλιό σου ήταν πολύ αληθινό. Εσένα σου άρεσε, εμένα με τρόμαξε. Ευχαριστώ πάντως.

To Δέντρο

Φέτος είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έχω στο σπίτι ένα ολόδικό μου κανονικό χριστουγεννιάτικο δέντρο με κόκκινα φωτάκια και κόκκινα αστέρια και κόκκινα αγγελάκια κρεμαστά.

Το έχω πληρώσει πολύ ακριβά, το πούστικο. 8 φορές στις 10 καταλήγω ότι το τίμημα που πληρώνω για ό,τι αποκτώ είναι δυσανάλογα υψηλό. Αλλά υπάρχουν και οι άλλες 2 φορές στις 10 που νιώθω καλά.

Σήμερα είναι μια φορά από αυτές τις τελευταίες, που νιώθω σαν παιδί, όχι σαν παιδί, σαν μεγάλος, τα παιδιά δε μετράνε απώλειες. Εγώ μετράω απώλειες αλλά μετράω και το δέντρο στην απέναντι γωνία του δωματίου, 2.40, κάπου ανάμεσα στις βελόνες του υπάρχει κρυμμένη ελπίδα ότι αν αυτά τα Χριστούγεννα είναι δυνατά για ένα παιδί που πάντα πατούσε το skip Xmas, όλα είναι δυνατά, ό,τι μας έλειψε μπορούμε να το αποκτήσουμε, έστω κι αν χρειαστεί  να το πληρώσουμε πολύ πολύ ακριβά.

Καλά Χριστούγεννα.

Εποχικότητα

Απρίλιος – Ιούλιος: οι κυρίες λυσσάτε να ψάχνετε για τη μαγική κρέμα που θα σας γιατρέψει από την κυτταρίτιδα.

Νοέμβριος – Δεκέμβριος: οι κύριοι λυσσάτε να ψάχνετε για τη βίζιτα που θα σας γιατρέψει από την αγαμία.

Έχω μια (κακή) ιδέα: οι κύριοι αντί να επενδύσετε τον 13ο μισθό σας στα city tours που επισκέπτονται χρονιάρες μέρες την πατρίδα μας (καλύτερο γκουγκλ σερτσ της ημέρας:  city tour σε λογική τιμή. ναι φιλαράκι, σιγά μην κάνει και 12 άτοκες, λόγω κρίσης) να τον επενδύσετε στα μπούτια των άνωθεν κυριών, μια μεσοθεραπεία, ένα λέιζερ, θαύματα κάνει η επιστήμη, με 3 μηνές εντατικά θα φύγει η κυτταρίτιδα, άμα βοηθήσει κι η κυρία με λίγη γυμναστική και δεν τρώει ένα βόδι λάιτ στην καθισιά της θα σφίξει κι ο κώλος και ποιος ξέρει, άμα της το ζητήσετε ευγενικά και της τον χαϊδέψετε και λίγο, με τρυφερότητα, της πείτε και καμιά μαλακιούλα να καταλάβει ότι τη βλέπετε κι αυτή σα γυναίκα κι όχι σαν ντιβανοκασέλα ίσως να αρχίσει να τον τουρλώνει όμορφα και ίσως και να μην την πειράζει να της ρίχνετε και κανένα μπατσάκι να της τον κοκκινίζετε κι ίσως, ποιος ξέρει,  η επικοινωνία κι η αγάπη κάνουν θαύματα, να σας σηκώνεται μετά από 3-4 μήνες εντατικά με την ίδια σας τη γυναίκα που σήμερα ούτε που να τη φτύσετε, άντε να της ρίξετε έναν στα γρήγορα άμα το city tour έχει πολλή κίνηση και δεν του βγαίνουνε τα ραντεβού.

Δεν είναι κομψή η διατύπωσή μου, το γνωρίζω. Αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο να ερμηνεύσω τα στατιστικά και δεν είμαι και στα κέφια μου.

Κατά τα άλλα είναι Χριστούγεννα και μάλλον δεν είναι τα καλύτερα της ζωής μου. Ευτυχώς δεν είναι και τα χειρότερα, ε?

Και κατά τα πολύ άλλα, βρε δε παν όλοι στο διάολο? Θέλω να πω, παντού πρόβλημα, όπου και να κοιτάξω, οι γκόμενες είναι καριόλες ή φακλάνες (εξαρτάται άμα σου κάθονται ή όχι), οι άντρες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο, είναι μαλάκες ή ευνουχισμένοι (εξαρτάται άμα σου κάθονται ή όχι), στις εταιρείες όλοι παίζουνε τις μουσικές καρέκλες, σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε, κι εγώ, φράνκλυ μάι ντίαρ, άι ντοντ γκιβ ει νταμν, γιατί τελικά δεν είμαι καθόλου αυτής της εποχής που της λείπει η χαρά και το γέλιο κι η τρυφερότητα κι έχω βαρεθεί πιο πολύ κι από τις αμαρτίες μου όλη μέρα να κουράζω το μυαλό μου για να αποκοιμιέται πιο εύκολα το βράδυ, χωρίς να σκέφτεται τι είναι αυτό που του λείπει και στις διακοπές μου ακόμα να πρέπει να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να τρέξω σα ντοπαρισμένος δρομέας για να προλάβω να στρώσω τραπέζια, να μαγειρέψω, να αγοράσω δώρα, να κάνω νύχια-μαλλιά, όταν το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι. Και να κάνω σεξ. Και να κοιμάμαι. Για 2 βδομάδες σερί. Νταξ, και να τρώω λίγο.

Άντε μου και στο διάολο, επαναλαμβάνω, είμαι πολύ θυμωμένη με όλους, με όλα, με μένα την ίδια, που αντί να ρεμπελεύω, όπως φανταζόμουν ότι είμαι πλασμένη να κάνω μια ζωή, έχω γίνει θέλοντας και μη η δασκάλα που προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη, στο σπίτι, στη δουλειά, στον εαυτό μου, μόνο με τους φίλους μου παραμένω ένα ανεύθυνο, χύμα πλάσμα, που τελικά είναι και το κανονικό μου. Α, οι φίλοι μου να μην πάνε στο διάολο, τους αγαπώ και τους ευχαριστώ που με ανέχονται.

΄Ντάξ, δε γράφω άλλο, μου πέρασε λίγο, κουράστηκε και το μυαλό μου, πάω να κοιμηθώ τώρα. Αλλά και που κοιμάμαι, πάλι δεν ησυχάζω. Βλέπω κάτι όνειρα, τελευταία. Ότι τα κάνω όλα λίμπα. Και βλέπω κι έναν παλιό πολύ αγαπημένο γκόμενο, που πρόσφατα απόκτησε μωρό και του ευχήθηκα με όλη μου την καρδιά να είναι ευτυχισμένος με την οικογένειά του και θα είμαι πάντα δίπλα του ό,τι χρειαστεί (τι να χρειαστεί, δηλαδή, κι εγώ νάμαι δίπλα του, να του κρατήσω το μωρό να πάει ερωτικό σαββατοκύριακο με τη γυναίκα του? γι΄αυτό, σου λέω, λέμε κάτι μπούρδες στο πλαίσιο του καθώς πρέπει, λες κι είμαστε πρωταγωνιστές στο περηφάνια και προκατάληψη ή σε κανένα άλλο αγγλικό, ξέρεις, που είναι διάφορες παρθένες στην εξοχή κι έρχεται ένας και τους μιλάει κι αυτές τον αγαπούν αλλά δεν του το λένε, γιατί δεν πρέπει και πεθαίνουν παρθένες, σκατοκοινωνία, γαμώ την απελευθέρωσή μου και φέρτε μου ένα cosmopolitan να ορκιστώ ΤΩΡΑ).

Έχασα τον ειρμό. Α, ναι, βλέπω αυτό το γκόμενο που τώρα είναι πατέρας και που κι εγώ όπου νάναι θα γίνω μητέρα κι έρχεται λέει στον ύπνο μου και είναι χάλια, και μου λέει “δεν είμαστε καθόλου καλά με την Χ, τα πράγματα δεν είναι όπως τα περίμενα, δεν τραβάει το πράμα βρε παιδί μου” κι είμαι εγώ πολύ συμπονετική και πολύ συνετή συνάμα και του λέω “Πρέπει να το ξανασκεφτείς, μην πάρεις μια απόφαση βιαστική, ο γάμος δεν είναι παίξε γέλασε, έχεις αναλάβει μια ευθύνη απέναντι σε αυτό τον άνθρωπο, δώσε τόπο στην οργή και κάνε άλλη μια προσπάθεια”.

Δηλαδή, η κατάστασή μου είναι σοβαρή. Σε λίγο θα κάνετε έρανο οι 3 αναγνώστες αυτού του μπλογκ για να μου αγοράζετε τα χάπια μου, σε τέτοια κατάσταση έχω φτάσει, εγώ το μεγαλύτερο εγωιστικό αρχίδι από καταβολής κόσμου, να με νουθετώ και στον ύπνο μου, χριστιανοί, όπου νάναι θα με γράψουν οι εφημερίδες, αυτό είναι σίγουρο, η αυτο-καταστολή στο τέλος θα με κάνει να εγκληματίσω.  

Καλά Χριστούγεννα.   

ΥΓ: το καινούριο γουορντπρες έχει μια μαγκιά που σου μετράει τις λέξεις αυτόματα, εμένα τώρα με βγάζει στις 882 αλλά υποψιάζομαι ότι ΚΑΙ αυτό λέει ψέματα, γιατί κανονικά με κάθε λέξη που τελειώνω θα έπρεπε αυτό το νούμερο να ανεβαίνει, χμ, ναι, ανεβαίνει, πήγε στις 901, ωραία. Μπορεί κανείς να μου πει γιατί όταν γράφω παπαρολογίες χωρίς ειρμό φτάνω τις 915 λέξεις σε 10 λεπτά, ενώ όταν έχω να γράψω επί παραγγελία θέλω ένα ολόκληρο ΣΚ για να βγάλω 1,200? Δισ γκόους φορ μάι λαστ ΣΚ, δατ γουόζ λοστ ιν τρανσ εντ νοτ ιν τρανσλέισιον.

(η)λήθη(α)

Αφού η Ερμού αναγεννήθηκε από τις στάχτες της, μέσα σε λιγότερο από 10 μέρες, νιώθω κι εγώ ασφαλής και χαρούμενη ως πολίτης και ως καταναλώτρια αυτού του τόπου.

Επιλέγουμε να ξεχνάμε κάποια πράγματα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας, τη θνητότητα, την απιστία, την προδοσία, τις σπασμένες βιτρίνες και άλλα πολλά. Δεν μας αρέσει να ζούμε με πληγές, η πληγή είναι ασυνέχεια, βάζουμε ένα χανζαπλάστ πρόχειρο κι αφήνουμε το χρόνο, την καθημερινότητα να κάνει τη δουλειά της, να επουλωθεί ο ιστός, να γεννηθούν καινούρια κύτταρα.

Δυστυχώς μερικές φορές η πληγή κακοφορμίζει, ειδικά στις περιπτώσεις που πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν είναι πληγή, μια γρατζουνιά είναι. Και τότε η μόνη λύση είναι να κόψεις το άκρο που νοσεί, εκεί που δεν μπορούσες να αντιμετωπίσεις την πληγή πρέπει να μάθεις να ζεις με ένα πόδι λιγότερο.

Κάψουλα & Μερικές Ενοχλητικές σκέψεις για την ανθρώπινη φύση

Όσο η επανάσταση (επανάσταση?) μαίνεται στους δρόμους, εγώ φτιάχνω μια κατσαρόλα ρυζόγαλο και το τρώω σχεδόν ολόκληρο, με την τηλεόραση ανοιχτή, εν μέρει για να παρακολουθώ την πορεία των διαδηλωτών? ταραξιών? καταστροφέων? επαναστατών?, δεν ξέρω πώς να τους πω και φοβάμαι μην κάνω λάθος στο χαρακτηρισμό, εν μέρει προσπαθώντας να κατανοήσω αυτό που συμβαίνει, αλλά δεν έχω ιδέα, χαζή ολότελα νιώθω, τίποτα δε βγάζει νόημα, ούτε πώς πυροβολείς έναν πιτσιρικά (που η βαθιά δεξιά μου πλευρά αναρωτήθηκε φωναχτά σήμερα το πρωί τι έκανε νυχτιάτικο στα Εξάρχεια να πειράζει περιπολικά, για να φάει μια ξεγυρισμένη μούτζα από την άλλη, που δεν ξέρω αν είναι βαθιά αριστερή ή μεσαία ή οτιδήποτε), ούτε πώς σηκώνεις το χέρι και πετάς μια πέτρα σε ένα τζάμι, πώς πετάς μια μολότοφ, πώς βάζεις μια φωτιά στον κόπο του αλλουνού και χορεύεις γύρω από τις φλόγες. Παιδιά δεν έχω, έχω αδερφοξάδερφα κι ανήψια, υπήρξα κι εγώ παιδί, είμαι άνθρωπος νομίζω ακόμα και γι΄αυτό δυσκολεύομαι να κατανοήσω. Δουλεύω σα σκυλί πολλά χρόνια, λεφτά πολλά δεν έχω ούτε με νοιάζει να βγάλω, αλλά 2-3 φορές που κατά λάθος έσπασα ένα ποτήρι που δεν ήταν δικό μου ένιωσα πολύ άσχημα απέναντι στον ιδιοκτήτη του, μπορώ και εκτιμώ ότι κάτι που σου ανήκει το πονάς, προτιμώ και την ομορφιά, τις στολισμένες βιτρίνες, τα χαμόγελα από τα αποκαϊδια και τα κλάμματα. 

Ακούω για οργή, αλλά δε μου φτάνει. Σκέφτομαι το πείραμα του Μίλγκραμ και θέλω να το μοιραστώ, ίσως δίνει μια εξήγηση γι΄αυτό που ζούμε, για τα όσα μπορούμε να κάνουμε με λίγη παραίνεση από τους σωστούς ανθρώπους.

Διάβασε αν θες (το πρώτο που βρήκα στο γκουγκλ, θα βρεις και καλύτερα άμα σ΄αρέσει και ψάξεις, είμαι σίγουρη):

Ένα σχόλιο από τον ίδιο τον Milgram: I am forever astonished that when lecturing on the obedience experiments in colleges across the country, I faced young men who were aghast at the behaviour of the experimental subjects and proclaimed they would never behave in such a way, but who, in a matter of months, were brought into the military and performed without compunction actions that made shocking the victims seem pallid. In this respect, they are no better and no worse than human beings of any other era who lend themselves to the purposes of authority and become instruments in its destructive processes. 

Περιγραφή του Πειράματος: Stanley Milgram, a psychologist at Yale University, conducted a study focusing on the conflict between obedience to authority and personal conscience. He examined justifications for acts of genocide offered by those accused at the World War II, Nuremberg War Criminal trials. Their defense often was based on “obedience” – - that they were just following orders of their superiors.

In the experiment, so-called “teachers” (who were actually the unknowing subjects of the experiment) were recruited by Milgram. They were asked administer an electric shock of increasing intensity to a “learner” for each mistake he made during the experiment. The fictitious story given to these “teachers” was that the experiment was exploring effects of punishment (for incorrect responses) on learning behavior. The “teacher” was not aware that the “learner” in the study was actually an actor – - merely indicating discomfort as the “teacher” increased the electric shocks.

When the “teacher” asked whether increased shocks should be given he/she was verbally encouraged to continue. Sixty percent of the “teachers” obeyed orders to punish the learner to the very end of the 450-volt scale! No subject stopped before reaching 300 volts!

At times, the worried “teachers” questioned the experimenter, asking who was responsible for any harmful effects resulting from shocking the learner at such a high level. Upon receiving the answer that the experimenter assumed full responsibility, teachers seemed to accept the response and continue shocking, even though some were obviously extremely uncomfortable in doing so. The study raised many questions about how the subjects could bring themselves to administer such heavy shocks. More important to our interests are the ethical issues raised by such an experiment itself. What right does a researcher have to expose subjects to such stress? What activities should be and not be allowed in marketing research? Does the search for knowledge always justify such “costs” to subjects? Who should decide such issues?

Καληνύχτα στην πόλη που καίγεται.

Ρώτα με για καλλυντικά – Ημερολόγιο Επιδερμίδας Φτυσ

Αν έχεις γεννηθεί πριν από το 1980, chances are ότι θυμάσαι τη μάνα σου ή τίποτα θειάδες να λιάζονται τα καλοκαίρια στις παραλίες αλλειμμένες με ένα παχύρρευστο μείγμα από βαζελίνη και ιώδιο, που υποσχόταν πιο γρήγορο, πιο βαθύ μαύρισμα. Μεγαλώνοντας, στην προσπάθειά σου να επιτύχεις αυτό το πιο γρήγορο, πιο βαθύ μαύρισμα, chances are ότι χρησιμοποιήσες μία τουλάχιστον φορά στη ζωή σου “αντιηλιακό” ονόματι Carotten, με 0 ολοστρόγγυλο δείκτη προστασίας ή baby oil, καθότι η βαζελίνη με το ιώδιο ήταν so last year, for god’s sake, αυτό το πράμα το βάζανε οι θειάδες μας. Εδώ να σημειώσω ότι στις περσινές μου καλοκαιρινές διακοπές συνάντησα κοπέλα που κάτω απ΄τον ήλιο του Ισημερινού (που τσουρουφλάει, δεν καίει απλώς, γιατί οι ακτίνες πέφτουν κάθετα ή κατι τέτοιο, ξέρεις τώρα, δεν είμαι και το blog που θα συμβουλευτείς για επιστημονικές αναλύσεις ή γεωγραφία) πασαλειβόταν με baby oil, πόσο στόκος μπορεί να είσαι δηλαδή, πού ζεις, τι διαβάζεις, είναι δυνατόν να μην έχει πέσει στην αντίληψή σου ότι ΠΡΕΠΕΙ για λόγους υγείας να φοράμε αντιηλιακό με υψηλό δείκτη ή μήπως νομίζεις ότι είναι διαφημιστικά τρικ για να πουλάνε οι εταιρείες αντιηλιακά???? Στόκε!

Έτσι, chances are, ότι σήμερα στα λίγο πάνω λίγο κάτω απ΄τα 30 σου, το δέρμα σου έχει γίνει σκατά κι απόσκατα από τον ήλιο κι εσύ έχεις βάλει σοβαρή υποψηφιότητα για να νοσήσεις από καρκίνο του δέρματος (δυσοίωνη μου βγαίνω σήμερα).

Θέλω να καταλήξω στο ότι το δέρμα μου είναι σκατά, όχι πιο σκατά από των συνομηλίκων μου ενδεχομένως, αλλά σκατά σε κάθε περίπτωση, θέλω να πω ότι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχω καλά γονίδια από τη μάνα μου, που το δέρμα της είναι στα 55 σαν φούστα από αυτές με την ψιλή την πιέτα, σολέιγ νομίζω τις λένε, δεν είμαι με μια υδατική στο χέρι όλη μέρα, δεν πίνω 8-10 ποτήρια νερό καθημερινά, δεν τρώω φρούτα και λαχανικά, καπνίζω, βαριέμαι τις αισθητικούς, τα 8σελιδα στα γυναικεία περιοδικά με τα νέα για τις καινούριες θεραπείες τα διαβάζω, ΧΑ, σκέφτομαι, δεν θα γεράσουμε ποτέ και τα ξεχνάω την επόμενη στιγμή, ζω σε μια πόλη με καυσαέριο, στεναχωριέμαι, γελάω, κλαίω, κοιμάμαι με το make up άμα λάχει κανά καλό κρεβάτι ή δεν με κρατάνε τα πόδια μου ή απλώς βαριέμαι να φροντίσω τον εαυτό μου κι όπως λέει μια φίλη “το δέρμα είναι ελέφαντας, άμα του κάνεις κακό θα στο ανταποδώσει”, τσιτάτο που θα πρέπει κατά την άποψή μου να επαναδιατυπωθεί σε “το δέρμα είναι Σκορπιός”, γιατί μόνο σε Σκορπιούς το έχω συναντήσει αυτό το μανιάτικο, κι επειδή τα καλύτερα νταραβέρια μου τα έχω κάνει με Σκορπιούς, περιμένω να μεγαλώσουν, να τους πιάσει το αλτσχάιμερ μπας και τα ξαναβρούμε. Άσχετο.

Για να καταλήξω κάπου, το κακοπαθημένο δέρμα μου με εκδικείται με κάθε πιθανό τρόπο για τα μαρτύρια που το υποβάλλω, επιλέγοντας πρώτα απ΄όλα να διαμαρτύρεται ποικιλοτρόπως (σπυράκια, αλλεργίες, λιπαρότητα, ξηρότητα, you name it) σε 9 από τα 10 προϊόντα που χρησιμοποιώ, ανεξάρτητα από το brand, ανεξάρτητα από τα ευρώ που έχω ακουμπήσει στο ταμείο για να το αποκτήσω. Και έχω χρησιμοποιήσει πολλά, τόσα που να μπορώ να πω με σιγουριά ότι αν ένα καλλυντικό προϊόν ή θεραπεία πάει στο δικό μου δέρμα είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καλό, ναι, σε αυτό τον τομέα είμαι ΕΓΓΥΗΣΗ.

Γι΄αυτό αποφάσισα ότι άμα χρησιμοποιώ κάτι και μου κάνει, θα το γράφω εδώ. Αν πάλι χρησιμοποιώ κάτι και δεν μου κάνει, θα το βουλώνω, γιατί το πιθανότερο είναι να μην φταίει το προϊόν, αλλά το δέρμα μου, και τέλος πάντων, λυπάμαι τα κόπια όλων αυτών που προωθούν τα ωραία τους προϊοντάκια, επενδύοντας χιλιάδες ευρουλάκια. Δεν μπορώ να έρχομαι εγώ και να λέω πίσσσα και πούπουλα στο προϊόν της αλληνής, μπορώ?

Και για να κλείσω  αυτό το ποστ Μπεν Χουρ, άμα θες να μάθεις τη γνώμη μου για την καλύτερη υδατική / mascara / make up etc., απλώς ρώτα με.

Ωραίο σερνικό και πότε φτάσαν τα Χριστούγεννα?

Διακόπτω τη σιωπή μου για να γιορτάσω μία κοσμοϊστορική στιγμή: την ανάδειξη του Χιου Τζάκμαν ως του πιο σέξυ άντρα στον πλανήτη. Χιουρέεεεεεεεεεεεεεεϊ, χιουρέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεϊ, χιουρέεεεεεεεεεεεεεεεεϊ.  Ντάνιελ, Μπραντ και Τζορτζ, φάτε τη σκόνη του Χιου, του απόλυτου σερνικού (΄ντάξ, κι ο δις ιζ ΣΠΑΡΤΑ νάτανε στην κορυφή, και πάλι θα μάρεσε, δε λέω), που είναι παντρεμένο με μια γυναίκα 12 χρόνια μεγαλύτερή του κι έχει και 2-3, θα σε γελάσω, υιοθετημένα παιδιά, που δεν τα επέλεξε με κριτήριο να κομποζάρουν με τα Benetton σεντόνια, αλλά για  να τα μεγαλώσει.

 

Είμαι πολύ συγκινημένη με αυτή την εξέλιξη, τόσο που λέω ναρχίσω να ξαναγράφω.

 

Για κρέμες, π.χ. Ή για μάσκαρες. Ή για μασκαρέμες, που είναι ένας σύντομος τρόπος να πεις τη μάσκα, που είναι σε κρεμώδη μορφή, ή σε κρεμώδης μορφή, όπως θα έλεγε και μία συνάδελφος. Τέλος πάντων για καλλυντικά. Γιατί για σχέσεις δεν έχω άλλο να γράψω, βαρέθηκα. Για την οικονομία, θα σιχτιρίσω. Για δουλειές, θα επιβεβαιώσω ότι είμαι εμμονική (αυτό μου το βγάζει λάθος ο ορθογράφος, πώς τη λες αυτή που έχει εμμονές αν όχι εμμονική, άραγε;). Για σπορ, δεν έχω ιδέα. Για μόδα, γράφει τόσο ωραία η φίλη μου η Μαργαρώ, που κάθε φορά που βγαίνει το LOOK φουσκώνω σαν παγόνι, λες και γράφω εγώ η ίδια (είναι ωραία να έχεις ταλαντούχους φίλους). Για ταινίες, δεν προλαβαίνω να δω καμία. Για σίριαλ, θα έγραφα μόνο για το 6 Feet Under, που δεν δέχομαι ότι έχει βγει καλύτερη σειρά στην τηλεόραση (καλά, ίσως η Κάντυ Κάντυ, για να δώσω και ένα hint για την ηλικία μου). Για σταρ και πλαστικές, γράφει ο σάκος. Για σεξ-βία-νοθεία-πώς θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος, γράφει ο πρόβατος. Τέλος πάντων, καλό είναι  ο καθείς να γράφει για αυτά που ξέρει καλύτερα και για αυτά που τον ευχαριστούν.

 

Ναι, το αποφάσισα, άμα είναι να ξαναγράψω θα είναι για κρέμες.

ΠιΕσ: ακόμη και ο προσωπικός μου υπολογιστής αρνείται να μου αναγνωρίσει την ιδιότητα της blogger. Πηγαίνω εκεί που γράφεις τη διεύθυνση για να σε βάλει στον δικτυακό τόπο της αρεσκείας σου, γράφω a, τίποτα, γράφω ada, τίποτα ξανά, ενώ παλιά, τσουπ, μου έβγαζε αυτομάτως το adaftys και ξεμπέρδευα. Is this a sign that I have to move on???? 

fluctuat nec mergitur._

Τα κλεισίματα δεν είναι το φόρτε μου. Το τελεσίδικο που φέρνει μαζί του ένα “Θέλω να χωρίσουμε”, η τελεία και η παύλα που μπαίνουν με ένα “Δε θέλω να σε ξαναδώ” ποτέ δεν μου πήγαν, ίσως είναι ο χαρακτήρας μου έτσι, που θέλω να αφήνω τις πόρτες ανοιχτές, που δεν είμαι σίγουρη για το σωστό, το λάθος και το όριό μου, που κακιώνω και ενδόμυχα δε θέλω να κάνω στον άλλο τη χάρη να τον απαλλάξω από την παρουσία μου ή μήπως που δεν μπορώ να στερήσω από τον εαυτό μου την ηδονή της παρατημένης?

Όπως και να ‘χει λίγες είναι οι τελείες και οι παύλες που έχω βάλει στη ζωή μου και ΚΑΘΕ ΜΙΑ από αυτές έχει κι ένα πισωγύρισμα -φανερό ή κρυφό- να τη συνοδεύει.

Και τώρα βρίσκομαι εδώ να γράφω για την πλέον πρόσφατη τελεία και παύλα της ζωής μου, αυτή που έπρεπε εγώ να βάλω και που χίλιες φορές θα προτιμούσα να μην έπρεπε. Να μην έπρεπε εγώ. Να μην έπρεπε γενικώς. Γιατί εντάξει μπορεί εγώ να δυσκολεύομαι με τα κλεισίματα, αλλά δείξε μου κι έναν που να κατουριέται απ΄τη χαρά του όταν πρέπει να δώσει μια και να διαλύσει κάτι, ό,τι, έναν πύργο στην άμμο, έναν γυάλινο πύργο VOVOS style, έναν πύργο με τραπουλόχαρτα. 

Ναι, και δε λέω, κάθε τέλος-μια αρχή, μια πόρτα κλείνει-δέκα ανοίγουν και καλό μήνα νάχουμε (τα άστρα μου, by the way, λέγανε ότι λίιιιιγη υπομονή να έκανα, μετά τις 8 λέει όλα πρίμα θα πηγαίνανε, αλλά ακόμη και η λίιιιγη υπομονή μου τέλειωσε, άσε που δεν είμαι και πολύ της υπομονής, είμαι του “αυτό που δε δουλεύει έτσι, να το κάνουμε αλλιώς”, είμαι reformer εγώ, το λένε και τα χαρτιά μου κι έδωσα μια στον πύργο και πάει κι ικανοποιήθηκε η ανάγκη μου να το κάνω αλλιώς, αλλά τώρα δεν είμαι χαρούμενη, το λέω, δεν είμαι, ίσως να είναι που όταν παίρνεις τη ζωή σου στα χέρια σου δεν υπάρχει κανείς μετά για να κατηγορήσεις; Ίσως).

Και μέσα σ΄όλα αυτά να και το καλοκαίρι, μετακόμισε, για να πάρουμε κι εμείς σειρά.</