I’m single in the rain

 Έχω γίνει η μετενσάρκωση της Γιαγιάς Ντακ γι΄αυτό δεν προκάμω να γράψω, δηλαδή εκεί που μπαίνω στο σπίτι αντί να σωριαστώ στον καναπέ μπαίνω στην κουζίνα και φτιάχνω μία τάρτα, ένα πικάντικο ντιπ και ένα χορτοφαγικό πιάτο για να πάρω στο γραφείο την επόμενη, γιατί μέσα σ΄όλα του Σεπτέμβρη έκοψα και το κρέας και κάνω διατροφή κι είμαι turbo στην ενέργεια, πολλή ενέργεια, ένα βράδυ Παρασκευής σκάρωσα κι ένα παστίτσιο με σόγια και μπεσαμέλ με αλεύρι αμάρανθου (don’t try this at home, η μπεσαμέλ θα δέσει όταν παγώσει η κόλαση), τέτοια νοικοκυρά είμαι.

 

Κατά τα άλλα κάνω σκέψεις για το μέλλον, όχι πού θα πάω διακοπές τα Χριστούγεννα, που θα ήταν ας πούμε μια ωραία σκέψη, αλλά για το γήρας, ίσως να φταίνε και τα σημάδια της πρόωρης γήρανσης που κουβάλησα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές, από τις οποίες by the way γύρισα κουρέλι, κομμάτια, ρετάλι, τόση κούραση για να περάσει κάποιος καλά πια, δεν τόχα φανταστεί ποτέ μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, πώς κάνουμε τις επιλογές μας σύμφωνα με αυτά που μπορούμε να αντέξουμε σήμερα, πλην τα κενά που σήμερα καλύπτουμε πηγαίνοντας γυμναστήριο, αγοράζοντας παπούτσια, τρώγοντας ένα μισόκιλο Ben and Jerry’s, κάνοντας καριέρα ή ανοίγοντας φύλλο για σπανακόπιτα, σε 30 χρόνια από σήμερα θα χάσκουν και θα μας καταπιούν. Μ΄αυτά και με τάλλα, κι επειδή τα αντικαταθλιπτικά δεν μου πάνε, το αλκοόλ με χαλάει, το φαγητό δεν είναι αγάπη, έχω δυο ντουλάπες γεμάτες παπούτσια και την καριέρα μου χεσμένη, λέω σήμερα να χτυπήσω μεν ένα γυμναστήριο, αλλά στα καπάκια να τραβήξω μια συνειδητοποίηση και να πέσω να κοιμηθώ όοοολο το ΣΚ, με κατεβασμένα τηλέφωνα. Κι από Δευτέρα, αντί να πιάσω να μπαλώνω ξανά τρύπες, να βρω τι θα κάνω την νεοαποκτηθείσα ενέργεια.

 

Κατά τα πολύ άλλα, δείχνω μια χαρά, μη σου πω και ότι είμαι μια χαρά. Το έξω μου μαζεύει, το μέσα μου απλώνεται, επανέρχομαι.