Άντρας Αλληνής

Εξ ορισμού καρπός απαγορευμένος για μένα, χωρίς καν την ενοχική απόλαυση που δημιουργεί η απαγόρευση, ο άντρας αλληνής δεν είναι καν άντρας, είναι άφυλος.

Μία φορά το παραβίασα το παραπάνω, ντάξ, 100 φορές μου είχε πει ότι όχι, δεν ήταν πια μαζί, αλλά μέσα μου το ήξερα νομίζω, τι νομίζω, το ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ή τέλος πάντων ήξερα ότι ένας άντρας που την πέφτει μπροστά στην γκόμενά του σε γκομενάκι που γνώρισαν σε νησί αφενός είναι εξίσου θλιβερός με τη γκόμενά του που τον ανέχεται και αφετέρου δεν του φταίει το νησί, και στην πόλη το ίδιο μαλάκας και καριολόπουστας θα είναι.

Η μισοτελειωμένη ιστορία μας συνεχίστηκε χθες κι ο λόγος που την αναφέρω εδώ είναι γιατί it beats me το πώς οι άνθρωποι δεν εξελισσόμαστε, εφτά χρόνια μετά τα ίδια σκατά πατημένα ήταν ο τύπος,  όχι, χειρότερα, γιατί στα 40 βάλε σου δεν μπορεί, κάτι θα πρέπει να έχεις οσμιστεί, δεν μπορεί να ορίζεις την αισθητική μόνο στο πώς κομποζάρει η ζώνη με το loafer και το πουκάμισο με το μανικετόκουμπο και πώς στέλνουμε κερασμένο ποτό στο τραπέζι μιας παλιάς γνωριμίας τάχαμου. Αυτά και πριν από εφτά χρόνια μια χαρά τα ήξερες.

Θλιβερά ένιωσα χθες. Στεκόμουν εκεί, με αυτόν τον τύπο που σχεδόν απαιτούσε να του δώσω το τηλέφωνό μου γιατί ήθελε να “τα πούμε”, τη φίλη του που σίγουρα κάποιου τα μούτρα ήθελε να σπάσει, το πιο πιθανό τα δικά μου, και το μόνο που μου ήρθε στη γλώσσα για να αιτιολογήσω την άρνησή μου να του δώσω το τηλέφωνό μου ήταν “Είναι άκομψο αυτό που κάνεις” (δις).

Κι επειδή μιλάμε για grande καριολόπουστα, από αυτούς που η γη γυρίζει γύρω από το καυλί τους κι όλοι εμείς είμαστε κακοπληρωμένοι κομπάρσοι στο έργο της ζωής τους, σημειώνω εδώ τις 3 κλασικές ατάκες – απάντηση στην άρνησή μου :

- Πες μου ότι θα με πάρεις. Το ξέρω ότι έχεις το τηλέφωνό μου.

- Είσαι κακιά τώρα.

- Με εκδικείσαι τόσα χρόνια μετά.

Χωρίς σχολιασμό οι ατάκες, που ξέρεις πόσο απολαυστικό θα τον έκανα, πλην δεν έχω καν την όρεξη να παρουσιάσω το story χιουμοριστικά γιατί και σήμερα που το σκέφτομαι όλο αυτό και πάλι θλιβερά νιώθω. Το χθεσινό περιστατικό, το copy paste περιστατικό πριν από εφτά χρόνια, ο τύπος, οι συνοδοί του, μου ξυπνούσαν και τότε και τώρα τον ίδιο φόβο, ότι δηλαδή κάπως, κάπου, κάποτε θα έρθει και η δική μου η σειρά, θα δαγκώνω αμήχανα τα χείλη μου παρακολουθώντας τον γκόμενο/δεσμό/αρραβωνιάρη/άντρα μου να την πέφτει σε μια άλλη γυναίκα και θα σκέφτομαι τι είναι πρέπον να κάνω, να φύγω διακριτικά ή να κάνω ηρωική έξοδο και τελικά δεν θα κάνω τίποτα, γιατί θα έχω εναποθέσει πάνω του κάποιες ελπίδες για διακοπές/στεγαστικό/ένα παιδί και τι είναι λίγες στιγμές αμηχανίας μπροστά στο να γίνουν τελικά αυτές οι ελπίδες πραγματικότητα;

Γι΄αυτό λέω να κάνω πρώτη φορά από δω μια προσευχή και να προσευχηθείτε κι εσείς για μένα και θα προσευχηθώ κι εγώ για σας, υπόσχομαι:

- Θέμου, κάνε να μην βρεθώ ΠΟΤΕ στη θέση αυτής της κοπέλας.

- Θέμου, κράτα με μακριά από τέτοιους grande μαλάκες που δεν σέβονται τη γυναίκα που συνοδεύουν και τον εαυτό τους τον ίδιο.

- Θέμου, έστω ότι κάνω τη μαλακία και μου τυχαίνει και βρίσκομαι σε αντίστοιχη θέση, κάνε να βρω τη δύναμη αυτή τη συγκεκριμένη συμπεριφορά να μην την δικαιολογήσω/αναλύσω/αποδεχτώ στο πλαίσιο της σχεσικής μου φιλοσοφίας που λέει ότι όλα είναι σχετικά (και που ωραιότατα συγκαλύπτει άκομψους γυναικείους φόβους, που μια Φτυς δεν θα παραδεχόταν ούτε στον παπά ότι αισθάνεται).