Μπαμπάδες με Ρούμι

Τελευταία μέρα του Κωστή στο Baba au Rum πλασ 35 ημερών μπαμπάς, γι΄ αυτό και το βρέξαμε με ρούμια διάφορα, εγώ χαζεύοντας το ζαλιστικό μωσαϊκό από κάποιο σημείο και μετά, και τα γαλάζια ποπ σκαμπά και τον αταίριαστο σκούρο καφέ πάγκο και τον τέλειο μπαρτέντερ Ηλία, που είναι ο πρώτος όλα τα χρόνια που βγαίνω που μου είπε με ειλικρινές ενδιαφέρον σερβίροντάς με το κοκτέιλ που μου είχε φτιάξει “δοκιμάστε το και αν δεν σας αρέσει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, μου το λέτε και σας φτιάχνω κάτι άλλο”. Φυσικά και μου άρεσε και το ήπια και δεν είχα φάει τίποτα και σε συνδυασμό με τα ρούμια κατέληξα να χαζεύω το πάτωμα. Αναμενόμενο.

Ο Κωστής, που είναι από τα πιο ωραία αγόρια της πόλης κι έχει ποτίσει πίσω απ΄τη μπάρα του Guru κάμποσους έρωτες ν΄ανθίσουν (ανάμεσά τους κι έναν μεγάλο δικό μου, τον λες δηλαδή τον Κωστή και γούρι μου ή και καταστροφή μου, αναλόγως την οπτική γωνία) και μπαμπάς 35 ημερών (οι επαναλήψεις δεν είναι εμφατικές, είναι που έγινα κώλος χθες βράδυ με τα ρούμια) φεύγει για Πάτμο-Αστοιβή και κάπως διαμορφώνεται ένα πρόγραμμα σιγά σιγά και για αυτό το καλοκαίρι, θέλω να πω, από κει που δεν έχεις ιδέα τι θα κάνεις για διακοπές και είναι κι η πρώτη φορά στη ζωή σου που δε σε νοιάζει, ΠΟΚ, εμφανίζεται μία προοπτική, ένα όραμα, πολύ καλύτερο από όσο θα τολμούσες να φανταστείς ποτέ, η Πάτμος τέλη Αυγούστου δεν παίζεται.

Γενικά η χαλαρότητα μου βγήκε χθες σε πολύ καλό, γιατί μετά το εκτός προγράμματος Baba au Rum -το οποίο ορκίζομαι να χτίσω το προσεχές φθινόπωρο, γιατί έτσι μόνο μου αρέσει να πίνω, κοκτέιλ που δεν έχω ξαναπιεί, παρέα με ωραίες φάτσες, απογεύματα- είχα τόσο πολύ λιώσει που μια ευγενική ψυχή με λυπήθηκε και με περπάτησε χέρι χέρι ως την Αδριανού, με ανέβασε ως την ταράτσα του KOUZINA (τραπέζι 113, αυτό να ζητήσετε, στο χείλος της καταστροφής, με την Ακρόπολη στο πιάτο, κλισέ but true) και με τάισε τόνο κιτρινόπτερο με wasabi να συνέλθω. Και ούτε που θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που δείπνησα με ένα αγόρι τόσο όμορφο και φόντο την Ακρόπολη, πόσο αδικήθηκε το αρχαίο μνημείο χθες δε λέγεται.

Και μετά γύρισα σπίτι κι όπως άγγιξε το κορμί μου το στρώμα έκλεισαν τα μάτια μου, πριν βγάλω ρούχα, πριν ξεβαφτώ, πριν καν δώσω φιλί για καληνύχτα.