Σκέψεις μπροστά σε Ιπτάμενους Δίσκους του Αιγαίου

Αεροσυνοδοί, άλλοτε larger than life (τώρα το μόνο larger than life σχετικό με αεροσυνοδούς που μπορώ να σκεφτώ είναι τα βυζιά της Δήμητρας Λιάνη), σήμερα 2 συνηθισμένα κορίτσια, η μία με ένα τεράστιο σπυρί στο μάγουλο (από αυτά που βγάζω σε πρώτα ραντεβού που με ενδιαφέρουν, φανερώνουν την αγωνία μου να περάσουν και να παν στο διάλο –τα πρώτα ραντεβού, οι άνθρωποι που αλληλογουστάρονται δεν θα έπρεπε να βγαίνουν πρώτα ραντεβού, θα έπρεπε να κλείνονται σε ένα σπίτι για 48 ώρες και να λένε: τώρα θα περάσουμε σαν ανεμοβλογιά όλα τα αμήχανα στάδια της αρχής, δηλαδή κάνω σεξ, πάω τουαλέτα και λέω αλήθειες. Αν στο τέλος του 48ωρου δεν έχουν σιχτιρίσει, θα μένουν μαζί. Αδιάψευστο τεστ συμβατότητας αυτό, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου), η άλλη Κέιτ Γουίνσλετ στα παλιά τα μπαταλεμένα, μακιγιάζ που έχει τρέξει από τη ζέστη, αναποδογυρίζουν τα μπουκάλια των αναψυκτικών μηχανικά, πιάνοντάς τα από το λαιμό, σερβίρουν πλαστικά κύπελλα κρατώντας τα από το χείλος, άκομψο, ανσίκ, άσσχολ. Απορώ πώς αυτή η άθλια δουλειά σερβιτόρας αποτελεί το όνειρο τόσων κοριτσιών.

Μοιράζουν φυστίκια, διαβάζω τα συστατικά, το στομάχι μου ανακατεύεται και δεν είναι από τα κενά αέρος, οι διπλανοί-μπρος-πίσω ανοίγουν τα μίζερα σακουλάκια τους για να τα φάνε, μία ανίερη οσμή κακού γούστου γεμίζει τον αέρα. Βγάζω από την τσάντα μου μια μινιατούρα Jack Daniels, που αγόρασα για τις φορές που θα θέλω να ταϊσω κανένα σαρκοβόρο spare ribs με σάλτσα για να την ακούσει, άργυε νάρθ ε κυν ημέρα, το πίνω μονοκοπανιά, σιγουρεύομαι ον α σέκοντ θότ ότι δεν είμαι καθόλου καλά, συνήθως τα αεροπλάνα ξυπνούν μέσα μου τη Σκάρλετ Ο΄ Χάρα, όχι σήμερα.

(2 μέρες μετά) Μήπως να έμενα εδώ; Οι άντρες είναι ψηλοί, μεχρινοί, με μία σέξυ προφορά (ή εγώ έχω καιρό να γαμήσω). Και οι πιο περιποιητικοί και φιλόξενοι που έχω συναντήσει, νομίζω. Και το γεγονός ότι έχω ένα ζευγάρι βυζιά με βγάζει από μία πολύ δύσκολη περίσταση, δεν διατηρώ αυταπάτες, χωρίς αυτά τα βυζιά θα είχα κερδίσει 2-3 σπασμένα παϊδια (spare ribs? Jack Daniels?), τέλος πάντων, θέλω να πω ότι είχα χρόνια να σκεφτώ ότι το γεγονός πως είμαι γυναίκα μπορεί να μου κάνει τη ζωή σημαντικά πιο εύκολη. Lame, but true και επιπλέον μικρές, καθημερινές ενοχλήσεις τύπου με κόβει η τιράντα του σουτιέν γίνονται πιο υποφερτές με αυτή τη σκέψη.

Μήπως να μείνω εδώ; Εδώ φτάνει να είμαι μια πεταλουδίτσα της καβλαντοσύνης και της χαριτωμενιάς, εδώ δεν έχει σημασία αν έχω καλύτερη ή χειρότερη δουλειά από σένα, αν είμαι πιο έξυπνη, πιο επιτυχημένη, πιο έχω-διαβάσει-τα άπαντα του Τζέιμς Τζόις κι έχω τριανταοχτώ χιλιάδες φόλοουερς στο τουίτερ (που by the way αν πας κατά λάθος να το γράψεις με ελληνικούς χαρακτήρες σου φωνάζει μες στα μούτρα “ουυυ να μου χαθείς, you fucking ΤΣΙΤΤΕΡ”, ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε ένα πρωί, σαν οιωνός, και τρόμαξα) και το πιο σημαντικό, εδώ δεν χρειαζεται να εξηγήσω και να εξηγηθώ.

Είναι η ΠΡΩΤΗ φορά στη ζωή μου που το παρελθόν μου με βαραίνει. Ίσως γιατί αύριο μεθαύριο θα ζυγίζει 35 ολόκληρα χρόνια.