Η ώρα 9.30. Το οικογενειακό δείπνο έχει τελειώσει, το φως ανάβει στο γυάλινο κλουβί της, λάμπα φθορίου, όπως στις σχολικές μας τάξεις, οι διάφανες κουρτίνες σκεπάζουν προσχηματικά τη τζαμαρία, παραταγμένοι περιμένουμε την παράσταση ν΄αρχίσει, φαινόταν από τότε ότι κανείς μας δεν θα γινόταν επιχειρηματίας, κανείς δε σκέφτηκε ποτέ να στήσει μπίζνα με σάμαλι-πασατέμπο-ουίσκυ-βότκα, έστω ένα ψυγειάκι με μπίρες, όλοι θα αγοράζαμε.
Φοράει τζην παντελόνι, πάντα τζην, αθλητικά, τίσερτσ, όλοι καταλαβαίνουμε τι κρύβεται από κάτω, κώλος στρογγυλός, βυζιά φουσκωμένα που κοιτάνε το θεό, όλοι ξέρουμε τι κρύβεται από κάτω, πώς ταλαντεύονται όταν σηκώνει τα χέρια της ψηλά για να βγάλει τη μπλούζα, όταν σκύβει για να δέσει τις πουέντ της, όταν αρχίζει το ζέσταμα, γυμνή, πλιέ-τέντωμα, ποζισιόν πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, όταν στην αραμπέσκ μας δίχνει γενναιόδωρα ό,τι κρύβει ανάμεσα στα πόδια της, όταν ανοίγει τέλος την κουρτίνα, στηρίζεται στο ένα πόδι, ανεβάζει το άλλο, κολλάει το μουνί της στο τζάμι και μένει εκεί, τεντωμένη, λιγωμένη όσο κι εμείς, να κοιτάζει μέσα στο σκοτάδι που μας κρύβει, ελπίζοντας, ξέροντας, ότι είμαστε κι απόψε εκεί, συνένοχοι, βουτηγμένοι σε μια καύλα που δεν θα έβρισκε λύτρωση παρά 3 χρόνια μετά, όταν φευγάτη επιτέλους από το πατρικό της θα χτυπήσει την πόρτα του φοιτητικού μου σπιτιού και θα μείνει 3 ολόκληρες νύχτες λέγοντας μόνο πάρε με, καλημέρα, πεινάω, και γελώντας, στα μεσοδιαστήματα που μας άφηνε να αγγίζουμε ό,τι επί 3 χρόνια ποθούσαμε να αγγίξουμε, να ρουφήξουμε, να δαγκώσουμε, να γαμήσουμε, τρυφερά, κανείς μας δεν μπόρεσε να τη γαμήσει άγρια, τα μάτια της είχαν μια θλίψη όταν σε κοιτούσαν που μας μπλόκαρε, κορίτσι με το μπαλέτο του, σπίτι-σχολείο, σχολείο-σπίτι, την αγαπούσαμε τρυφερά, ήταν το κορίτσι μας, που ενώ η δική μας εφηβεία σημαδευότανε με πάρτυ, εκδρομές, κοπάνες, καταλήψεις αυτή μπορούσε μόνο να χορεύει, γυμνή μέσα στο γυάλινο κλουβί της, βυζαίνοντας ζωή από τα μάτια μας που γυάλιζαν μες στο σκοτάδι, μετρώντας ώρες, να πάει 9.30, μετρώντας χρόνια, να πάει 18.
¨
PS Άσχετο με το παρόν. Απάντηση στην καλύτερη, την πιο grande, την πιο γενναιόδωρη φίλη του κόσμου που ξενέρωσε με την ντραμα-κουινοσύνη του προηγούμενου ποστ και του προηγούμενου χρόνου: “H ψυχή έχει το δικό της χρόνο” Κλεμμένο από δω.
