Σαν σήμερα

(626 λέξεις, γράφτηκε σε λιγότερο από 15 λεπτά, επωαζόταν περισσότερο από 1 χρόνο, διαβάζεται σε 2 λεπτά)

- 2 χρόνια πίσω: ταγόρι πέφτει στα γόνατα και μου ζητάει να με παντρευτεί. Όπα. Με ξέρει (με τη βιβλική έννοια) μόλις 22 μέρες. Δε γαμεί. 4 μέρες μετά έχουμε ήδη διαλέξει τραγούδι γάμου.

- Πέρυσι: Ξορκίζω την ταβανοθεραπεία στα σχόλια του Θείου. Καταλαβαίνω τι θα πει η μοίρα μας είναι ο χαρακτήρας μας.

Ναι, θέλεις να σε σώσουν, αλλά οι συνθήκες που βάζεις κάνουν τη σωτηρία σου από κοντινούς και μακρινούς αδύνατη σχεδόν.

Ναι, το ξέρεις, θέλεις να σε σώσουν αλλά δεν είσαι διατεθειμένος να σωθείς έτσι εύκολα, θέλεις ο λύτης να φτύσει αίμα, η υπεράνθρωπη προσπάθειά του θα σου αποδείξει ότι πραγματικά νοιάζεται, αλλιώς γιατί να κάνει τον κόπο να σε αποκρυπτογραφήσει;

Ναι, είναι καλοκαίρι κι η ζωή -οφείλει- να είναι εύκολη, οι άνθρωποι βαριούνται τα δύσκολα, ακόμη κι αυτοί που έλκονται από γρίφους σύντομα τους παρατούν για να πάνε σε μια παραλία να λουστούν στα ούρα του Γιωργάκη που τον φωνάζει η μαμά του να φάει κεφτέδες, να πιούνε 3 μπύρες κι ένα νερωμένο μοχίτο, να ανταλλάξουν σωματικά υγρά και χαζές ατάκες (ίσως και μ΄αυτή τη σειρά) με τύπους πιο επιφανειακούς από σένα.

Ναι, η υποψία σου επιβεβαιώνεται, κανείς δεν σε αγαπάει αρκετά αυτό το καλοκαίρι, τουλάχιστον έχεις το ταβάνι σου, το blog σου, εσένα. Μέχρι να πάψεις να βλέπεις τον εαυτό σου σαν πίστα. Μέχρι να βαρεθείς να κάνεις την πριγκίπισσα που βάζει τους αγαπητικούς να παλέψουν με δράκους για να κερδίσουν την καρδιά και το βασίλειό της. Ή απλά μέχρι να αποφασίσεις να κάνεις αυτό που μπορείς, ακόμη κι όταν αυτό που θέλεις δεν γίνεται ακριβώς όπως το έχεις στο μυαλό σου.

Ινάφ με τα φλασμπαξ.

Σήμερα. 7 Ιουλίου 2009. Αποφασίζω να κάνω αυτό που μπορώ, ακόμη κι αν αυτό που θέλω δεν γίνεται ακριβώς όπως το έχω στο μυαλό μου. Κι αυτό που μπορώ να κάνω είναι να ερωτευτώ ένα διαμέρισμα-καράβι, μπρος πίσω. Και να το κλείσω. Και να φτιάξω κούτες, όχι για τα λόγια πούπες, αλλά για να γουστάρω. Από σήμερα.

Χαοτικά γίνονται βεβαίως όλα αυτά. Με αφορμή το ότι είδα τη ζωή μου μέσα από τα μάτια ενός άλλου, άσχετου και μου κουνήθηκε το μέσα, γιατί χρειάστηκε να βάλω σε λέξεις αυτό που ζω και κώλωσα (ναι, στον άσχετο, στους σχετικούς δε λες τίποτα, καταλαβαίνουν και σηκώνουν τα χέρια ψηλά και σε φιλοξενούν σε καναπέδες όσο χρειαστεί – σας ευχαριστώ πολύ, σχετικοί μου). Κοτάρα ολκής, λοιπόν, η πάρτη μου και βασανιζόμουνα μια βδομάδα να βρω γιατί είπα ψέματα και βρήκα. Είναι απλό: αυτό που ζω είναι sci-fi για τα δεδομένα ενός ανθρώπου που δεν συχνάζει στα πλατό της Αννίτας Πάνια. Δεν ντρεπόμουνα μωρέ τον άσχετο, τον εαυτό μου σκεφτόμουνα. Γιατί η Αντζελίνα δεν θα το έκανε ποτέ αυτό, ρεεε. Αλλά εγώ το κάνω.

Κι όπως το κάνω, έτσι το ξε-κάνω. Και λέω: τι θέλω τώρα; Ένα διαμέρισμα-καράβι. Μου το βρίσκω. Να σταματήσω να λέω ψέματα. Σταματάω. Να γελάω. Γελάω. Να παίξω. Παίζω. Να φύγω. Φεύγω. Are you coming with us? No, you don’t have to applause.

It’s a new dawn
It’s a new day
It’s a new life
For me
And I’m feeling good

(Χαοτικά γράφω ξανά, έχω 10 ποστ στα προσχέδια, υπερδιπλάσια στο κεφάλι μου, χαοτικά νιώθω ξανά, έντονα, μετά την απόλυτη νέκρα που μου είχα επιβάλλει, χαοτικά θυμάμαι τη γλώσσα σου στο στόμα μου και που δεν χρειάζεται να σκεφτώ τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, καυλώνω, αυτό μου συμβαίνει και το air condition της βεράντας έχει χαλάσει, χαοτικά ξενυχτάω ξανά, γιατί δεν έχω ανάγκη από ύπνο τώρα, τώρα έχω ανάγκη από καλοκαίρι και δε μου φτάνει που βλέπω αυτή τη στιγμή την πανσέληνο καδραρισμένη από το παράθυρό μας, την τελευταία πανσέληνο που θα δω από αυτό το παράθυρο, χαοτικά βγαίνω με το γκρι-ασημί μου φόρεμα και τα ασημί μου πέδιλα για να τη συναντήσω)