Φαντασίωση

Περπατώ, όπως κάθε μέρα, πάνω στα ψηλά μου sling backs, τακ τακ τακ τακ (έχουν γαμηθεί από τα κωλοπλακόστρωτα και τις γαμωκατηφόρες του Κολωνακίου, μια απ΄αυτές τις μέρες πρέπει να θυμηθώ να πω στον άντρα να πάει να τους αλλάξει τακούνια – αυτό από μόνο του είναι τρελή φαντασίωση. Ότι δηλαδή του το λέω. Και αυτός το κάνει. Γιατί αντιλαμβάνεται πόσο κουράζομαι και πόσο πολυάσχολη είμαι και θέλει να μου κάνει τη ζωή πιο εύκολη, χαχαχαχαχαχα, πλάκα που έχω σήμερα, σε καλό μου, λες να μου καεί κανένα λάπτοπ πάλι?).

Ο τόπος βράζει, άχνα αναδύεται από το αστικό, τσιμεντένιο τοπίο, ένα συντριβάνι ξεπροβάλλει καταμεσής στα ντουβάρια, το μαύρο στράπλες τόχω, στο γοργονέ και το πλατινέ μακρύ χωλαίνω, “στέλεχος αγγελοκρούστηκε και βούτηξε στα νερά αναιμικού συντριβανιού μες στο καταμεσήμερο”, πλάκα θάχε.

Τακ τακ, τακ τακ, τα μυωπικά μου μάτια διακρίνουν ανάμεσα στην αχλή (αχλή?) μια γκομενοθάλασσα κοστουμιών, καλοσιδερωμένο πουκάμισο, γραβάτα, Φεραγκάμο παπούτσι, όλα τα κομφόρ, πλασ μια καθήλωση στο στοματικό στάδιο, βυζαίνουν το τσιγάρο με μανία, το ρουφάνε παθιασμένα, κατευθύνομαι προς το μέρος τους αγέρωχη, ίσια η πλάτη, μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος, ρώγες σηκωμένες, τακ τακ τακ τακ, ο αέρας σηκώνει το φόρεμά μου, καρφώνουν τα μάτια τους πάνω μου, τους κοιτάζω έναν έναν στα μάτια, σταματώ εκεί, μισάνοιχτα μπούτια, βγάζω το φόρεμά μου, μένω σχεδόν γυμνή κάτω από το σκληρό φως που αντανακλούν οι φιμέ τζαμαρίες, ένας ένας πλησιάζουν, ο πρώτος απλώνει το χέρι και πιάνει τον κώλο μου, δεν χρειαζόμαστε προκαταρκτικά, οι άλλοι ακολουθούν, κυλιόμαστε πάνω στις γόπες, τους ικανοποιώ ΟΛΟΥΣ, κάνω κι ένα τσιγάρο μετά για τον κόπο μου, τακ τακ τακ τακ, κατευθύνομαι στο γραφείο γεμάτη σπέρμα, ιδρώτα και νικοτίνη, έτοιμη να αντιμετωπίσω επιτυχώς την εργασιακή μου πραγματικότητα.

Αυτή η καπνοαπαγόρευση μου έχει ήδη χαρίσει τρελές καύλες.