Sundress

Ξυπνάω, σκέφτομαι θάλασσα, κοιμάσαι δίπλα, πατάω στις μύτες να μη σε ξυπνήσω, to be is to be perceived, αν καταφέρω να φτάσω μέχρι την πόρτα χωρίς να τρίξει το ξύλινο πάτωμα, ένα, δύο, τρία βήματα κι ένα ακόμη μεγάλο και το ξυπόλυτο πόδι μου θα φτάσει το μωσαϊκό, ο κίνδυνος θα φύγει μακριά, αν δεν γίνω αντιληπτή θα συνεχίσω να μην υπάρχω για σένα, αν συνεχίσω να κάνω πως δεν είσαι εδώ δεν θα υπάρχεις για μένα, straightforward deal, τα πρωινά είναι πιο εύκολα, οι νύχτες είναι που μας δυσκολεύουν.

Ένα, δύο, τρία βήματα κι ένα μεγάλο. Και πάλι πίσω. Ξέχασα, τα πράγματα για το ταξίδι σε στοίβα πάνω στη συρταριέρα. Μαγιό, μαγιό κι ένα μαγιό ακόμη, εσώρουχα, φορέματα θαλάσσης. Γυρνάω πλάτη, ντύνομαι γρήγορα, βάζω το πιο ελαφρύ, κοντό, με έναν ώμο έξω, φαρδύ-εγκυμοσύνης. Περνάω τα χέρια πάνω του, για να το στρώσω, σκαλώνω σ΄ένα σκίσιμο τεράστιο, πώς δεν το είχα προσέξει, μπορεί απ΄τις ξύλινες προβλήτες που σερνόμασταν πέρσι το καλοκαίρι, από τον ήλιο ή το αλάτι.

Μπορεί και όχι. Όταν είσαι ερωτευμένος, η ασυμβατότητα είναι σαν πόντος σε όμορφο ύφασμα. Τον κρύβεις συνέχεια και τον καμουφλάρεις με καρφίτσες σε σχήμα απώθησης και άρνησης μέχρι τη μέρα που θα ξηλωθεί τελείως, αφήνοντάς σε να φοράς μια τεράστια τρύπα που αναδεικνύει τα μπαλωμένα σου εσώψυχά. Όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ομηρείας της λογικής σου από την αδίστακτη τρομοκρατική ομάδα ‘ο αγώνας για την επικράτηση του γονιδίου’, που χτυπά από καιρού εις καιρόν απροειδοποίητα. Σε αυτή την ομηρία η λογική φορά με το ζόρι γυαλιά με παραμορφωτικούς φακούς και ακουστικά που μεταδίδουν Σοπέν στη διαπασών, για να μην παίρνει είδηση το θύμα τις έκτακτες δραστηριότητες του Υποθαλάμου, του ηγέτη της τρομοκρατικής ομάδας που μάχεται για την εξέλιξη του είδους και χρησιμοποιεί ως στυγνούς εκτελεστές τα στρατευμένα πεπτίδια. Συνήθως, αφού ολοκληρωθεί το σχέδιο, ο απηχθείς περισυλλέγεται από συγγενείς του (τη ψυχή και ουχί εξ’ αίματος) μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα.

“Για πέταμα κι αυτό”, μου ξέφυγε η σκέψη, γυρνάω να δω μη και ξυπνήσεις απ΄τη φωνή μου, δεν κοιμάσαι, με κοιτάς, πώς παραβαίνεις τον κανόνα, αφού δεν κοιταζόμαστε εδώ κι όταν χρειάζεται από ευγένεια να στρέψουμε το βλέμμα ο ένας στον άλλο είναι με τέτοιο τρόπο που να μη βλέπουμε, περαστικό το βλέμμα, ούτε που ακουμπά. Πάω να θυμώσω αλλά μιλάς. “Μην το πετάξεις. Όχι αυτό”.

Σε κοιτάζω, βλέπουμε την ίδια ταινία, είναι δυνατόν τώρα, να βλέπουμε την ίδια ταινία; Τώρα που φεύγω; Τώρα που έχω σχεδόν φύγει; Πλάνα μονταρισμένα σφιχτά, νησί, ραντεβού Μας, τελευταίο βράδυ, θα χάσεις το πλοίο, μία φορά ακόμη, μία φορά, έφτασα στον Πειραιά, είμαι στο αυτοκίνητο και κλαίω γιατί μου λείπεις, γιατί δεν μου έδωσες κάτι δικό σου να έχω όσο είμαστε μακριά, έστω αυτό το φόρεμα να μυρίζω μέχρι να γυρίσεις?

Ένα, δύο, τρία βήματα. Κι ένα ακόμη τεράστιο και θα πατήσω σχεδόν στο μαζί.