Τι Χαμπάρια, Άντα Φτυς;

UPDATE:

ΙΣΟΓΕΙΟ. Αναρωτήσου αν είσαι καρότο, αυγό ή καφές

Όπως εδώ, στο εμπνευστικό μπλογκ μιας μαμάς 3 αγοριών. 

Ξέρω ότι δεν είμαι καρότο.

Δεν μου αρέσει που είμαι πιο πολύ αυγό. 

Θέλω να γίνω πιο πολύ καφές.

1. Γκετ γιορ όουν πέρσοναλ καραόκε, ένιτάιμ, ένιπλέις (σχεδόν).

Κατέβασα αυτό. Τα λύρικς εμφανίζονται στην οθόνη μου ενώ το τραγούδι παίζει στο Μίντια Πλέιερ. Κάνω το κομμάτι μου στις παρέες ότι ξέρω όλους τους στίχους, νιώθω πολύ έξυπνη, γίνομαι βέρυ πόπιουλαρ.

2. Κόψε κι εσύ το τσιγάρο, μπορείς.

Γκοντ μπλεσ Νικορέτ, αυτοκόλλητα και αμπούλες εισπνεόμενης νικοτίνης. Τα πρώτα σε κάνουν τούρμπο στη νικοτίνη και δεν έχεις στερητικό. Οι δεύτερες αντιμετωπίζουν την καθήλωση στο στοματικό στάδιο που κοροϊδεύει το τσιγάρο, πλασ σου δίνουν λίγη έξτρα μπαντ τέιστ νικοτίνη, όταν τη χρειάζεσαι.

Την τέταρτη μέρα αποχής (Πέμπτη, κλασικά το τσιγάρο κόβεται Δευτέρα, ναι?) η κυρία που καθαρίζει το σπίτι πέταξε/πήρε/κόλλησε πάνω της/έφαγε???? όλα τα πάτσισ. Ανακάλυψα ότι έλειπαν Παρασκευή πρωί. Πήγα στο γραφείο συντροφιά με τα σχεδόν αχρείαστα μέχρι τότε εισπνεόμενα. Βγήκα παλικάρι.

Σάββατο μεσημέρι αρχίνηκαν να με ζώνουν τα φίδια. Ήμουν στο σπίτι, στον γνώριμο καναπέ, με το γνώριμο λάπτοπ κι είχα μπροστά μου ένα ΣΚ με το γνώριμο μοτίβο μελέτη-σέρφινγκ-γράψιμο-χάζεμα-μελέτη ετσετερά. Κι όλο αυτό έπρεπε να γίνει χωρίς τα 2 πακέτα τσιγάρα περ ντέι. Φρούμαξα. Έφαγα 1 κατσαρόλα κοκκινιστό με 1 πακέτο μακαρόνια, 1 ταψί κουβερτουρογλυκό, φυστίκια αιγίνης 1/4 κιλού, 3 πράσινα τσάγια, 1/2 τάρτα, 1 νιρβάνα σοκολάτα. Το Σάββατο. Την Κυριακή έχασα το λογαριασμό. Τώρα που σας γράφω είμαι άκαπνη +2-3 κιλά (αποφεύγω να ζυγιστώ, νομίζω όμως ότι τα έχω πάρει στο βυζί, γεγονός που με οδηγεί στο να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός και στα 30 πατημένα)

UPDATE 2: Αφιερωμένο στο τσιγάρο μου, το κομμένο για πάντα, το μαλμποράκι το λάιτσ, με αγάπη και πόνο και ντέρτι.

3. Ανακάλυψε την αξία του 60%.

Όταν ήμουν 18 ή 20 ή 25, άντε μέχρι τα 28 μου, για να μην το κουράζουμε, πίστευα ότι πάω για το 100%. Έβλεπα με οίκτο και αποστροφή τα ζευγάρια γύρω μου που έπαιζαν στο κάτω του απόλυτου, αυτή η συμβιβασμένη ζωή δεν ήταν για μένα, χώρισα για παντελώς άσχετους λόγους κάτι 80άρια, μη σας πω κι ένα 90άρι, γιατί πίστευα ότι το 100στάρι είναι τζαστ αράουντ δε κόρνερ. ΧΑ. 

Το 60% είναι τέλειο. Αρκεί να έχεις φίλους για να καλύπτεις το υπόλοιπο 40. Πολλές φορές νιώθω ότι μου φτάνει και λιγότερο. Άλλες τόσες λέω “Βρε την υγειά μας νάχουμε, κι όλα τάλλα τα βρίσκουμε!”. Είναι που βαριέσαι να ψάχνεις, από μια ηλικία και μετά? Είναι που απογοητεύεσαι? Είναι που η ματιά σου γίνεται πιο καταδεχτική κάθετος ρεαλιστική? Τι να πω? Στην περίπτωσή μου μάλλον είναι που βαριέμαι κάθετος νιώθω ότι υπάρχουν πολλά πιο ενδιαφέροντα πράγματα από το να σπας τ΄αρχίδια σου για ένα γκόμενο / σχέση / άντρα, θέλω να πω, με χαλάει απείρως λιγότερο το στραβωμένο γκομενικό σήμερα από ότι 5-10 χρόνια πίσω, που μπορούσα να πέσω να πεθάνω. 

Και παρότι δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να δίνει συμβουλές σε τέτοια θέματα, αν είσαι κάτω των 30 και με διαβάσεις, μία συμβουλή έχω να σου δώσω: “Αν σου λάχει 80άρι, κράτα το. Πρώτον έχει τα φόντα να ανέβει κι άλλο, βήτα κι εκεί να μείνει και πάλι πολύ είναι”.

4. Γουέλ, δεν έχει 4.

Τρία μόνο κι αυτά για να ξεσκουριάσω, που έχω 2 μήνες να φανώ.

ΥΓ. Ψιτ, εσύ, το προηγούμενο σχόλιό σου ήταν πολύ αληθινό. Εσένα σου άρεσε, εμένα με τρόμαξε. Ευχαριστώ πάντως.