Αφού η Ερμού αναγεννήθηκε από τις στάχτες της, μέσα σε λιγότερο από 10 μέρες, νιώθω κι εγώ ασφαλής και χαρούμενη ως πολίτης και ως καταναλώτρια αυτού του τόπου.
Επιλέγουμε να ξεχνάμε κάποια πράγματα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας, τη θνητότητα, την απιστία, την προδοσία, τις σπασμένες βιτρίνες και άλλα πολλά. Δεν μας αρέσει να ζούμε με πληγές, η πληγή είναι ασυνέχεια, βάζουμε ένα χανζαπλάστ πρόχειρο κι αφήνουμε το χρόνο, την καθημερινότητα να κάνει τη δουλειά της, να επουλωθεί ο ιστός, να γεννηθούν καινούρια κύτταρα.
Δυστυχώς μερικές φορές η πληγή κακοφορμίζει, ειδικά στις περιπτώσεις που πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν είναι πληγή, μια γρατζουνιά είναι. Και τότε η μόνη λύση είναι να κόψεις το άκρο που νοσεί, εκεί που δεν μπορούσες να αντιμετωπίσεις την πληγή πρέπει να μάθεις να ζεις με ένα πόδι λιγότερο.
Πόσο δίκιο έχεις;
Σχόλιο από island — Δεκεμβρίου 23, 2008 @ 4:37 μμ