Κάψουλα & Μερικές Ενοχλητικές σκέψεις για την ανθρώπινη φύση

Όσο η επανάσταση (επανάσταση?) μαίνεται στους δρόμους, εγώ φτιάχνω μια κατσαρόλα ρυζόγαλο και το τρώω σχεδόν ολόκληρο, με την τηλεόραση ανοιχτή, εν μέρει για να παρακολουθώ την πορεία των διαδηλωτών? ταραξιών? καταστροφέων? επαναστατών?, δεν ξέρω πώς να τους πω και φοβάμαι μην κάνω λάθος στο χαρακτηρισμό, εν μέρει προσπαθώντας να κατανοήσω αυτό που συμβαίνει, αλλά δεν έχω ιδέα, χαζή ολότελα νιώθω, τίποτα δε βγάζει νόημα, ούτε πώς πυροβολείς έναν πιτσιρικά (που η βαθιά δεξιά μου πλευρά αναρωτήθηκε φωναχτά σήμερα το πρωί τι έκανε νυχτιάτικο στα Εξάρχεια να πειράζει περιπολικά, για να φάει μια ξεγυρισμένη μούτζα από την άλλη, που δεν ξέρω αν είναι βαθιά αριστερή ή μεσαία ή οτιδήποτε), ούτε πώς σηκώνεις το χέρι και πετάς μια πέτρα σε ένα τζάμι, πώς πετάς μια μολότοφ, πώς βάζεις μια φωτιά στον κόπο του αλλουνού και χορεύεις γύρω από τις φλόγες. Παιδιά δεν έχω, έχω αδερφοξάδερφα κι ανήψια, υπήρξα κι εγώ παιδί, είμαι άνθρωπος νομίζω ακόμα και γι΄αυτό δυσκολεύομαι να κατανοήσω. Δουλεύω σα σκυλί πολλά χρόνια, λεφτά πολλά δεν έχω ούτε με νοιάζει να βγάλω, αλλά 2-3 φορές που κατά λάθος έσπασα ένα ποτήρι που δεν ήταν δικό μου ένιωσα πολύ άσχημα απέναντι στον ιδιοκτήτη του, μπορώ και εκτιμώ ότι κάτι που σου ανήκει το πονάς, προτιμώ και την ομορφιά, τις στολισμένες βιτρίνες, τα χαμόγελα από τα αποκαϊδια και τα κλάμματα. 

Ακούω για οργή, αλλά δε μου φτάνει. Σκέφτομαι το πείραμα του Μίλγκραμ και θέλω να το μοιραστώ, ίσως δίνει μια εξήγηση γι΄αυτό που ζούμε, για τα όσα μπορούμε να κάνουμε με λίγη παραίνεση από τους σωστούς ανθρώπους.

Διάβασε αν θες (το πρώτο που βρήκα στο γκουγκλ, θα βρεις και καλύτερα άμα σ΄αρέσει και ψάξεις, είμαι σίγουρη):

Ένα σχόλιο από τον ίδιο τον Milgram: I am forever astonished that when lecturing on the obedience experiments in colleges across the country, I faced young men who were aghast at the behaviour of the experimental subjects and proclaimed they would never behave in such a way, but who, in a matter of months, were brought into the military and performed without compunction actions that made shocking the victims seem pallid. In this respect, they are no better and no worse than human beings of any other era who lend themselves to the purposes of authority and become instruments in its destructive processes. 

Περιγραφή του Πειράματος: Stanley Milgram, a psychologist at Yale University, conducted a study focusing on the conflict between obedience to authority and personal conscience. He examined justifications for acts of genocide offered by those accused at the World War II, Nuremberg War Criminal trials. Their defense often was based on “obedience” – - that they were just following orders of their superiors.

In the experiment, so-called “teachers” (who were actually the unknowing subjects of the experiment) were recruited by Milgram. They were asked administer an electric shock of increasing intensity to a “learner” for each mistake he made during the experiment. The fictitious story given to these “teachers” was that the experiment was exploring effects of punishment (for incorrect responses) on learning behavior. The “teacher” was not aware that the “learner” in the study was actually an actor – - merely indicating discomfort as the “teacher” increased the electric shocks.

When the “teacher” asked whether increased shocks should be given he/she was verbally encouraged to continue. Sixty percent of the “teachers” obeyed orders to punish the learner to the very end of the 450-volt scale! No subject stopped before reaching 300 volts!

At times, the worried “teachers” questioned the experimenter, asking who was responsible for any harmful effects resulting from shocking the learner at such a high level. Upon receiving the answer that the experimenter assumed full responsibility, teachers seemed to accept the response and continue shocking, even though some were obviously extremely uncomfortable in doing so. The study raised many questions about how the subjects could bring themselves to administer such heavy shocks. More important to our interests are the ethical issues raised by such an experiment itself. What right does a researcher have to expose subjects to such stress? What activities should be and not be allowed in marketing research? Does the search for knowledge always justify such “costs” to subjects? Who should decide such issues?

Καληνύχτα στην πόλη που καίγεται.