fluctuat nec mergitur._

Τα κλεισίματα δεν είναι το φόρτε μου. Το τελεσίδικο που φέρνει μαζί του ένα “Θέλω να χωρίσουμε”, η τελεία και η παύλα που μπαίνουν με ένα “Δε θέλω να σε ξαναδώ” ποτέ δεν μου πήγαν, ίσως είναι ο χαρακτήρας μου έτσι, που θέλω να αφήνω τις πόρτες ανοιχτές, που δεν είμαι σίγουρη για το σωστό, το λάθος και το όριό μου, που κακιώνω και ενδόμυχα δε θέλω να κάνω στον άλλο τη χάρη να τον απαλλάξω από την παρουσία μου ή μήπως που δεν μπορώ να στερήσω από τον εαυτό μου την ηδονή της παρατημένης?

Όπως και να ‘χει λίγες είναι οι τελείες και οι παύλες που έχω βάλει στη ζωή μου και ΚΑΘΕ ΜΙΑ από αυτές έχει κι ένα πισωγύρισμα -φανερό ή κρυφό- να τη συνοδεύει.

Και τώρα βρίσκομαι εδώ να γράφω για την πλέον πρόσφατη τελεία και παύλα της ζωής μου, αυτή που έπρεπε εγώ να βάλω και που χίλιες φορές θα προτιμούσα να μην έπρεπε. Να μην έπρεπε εγώ. Να μην έπρεπε γενικώς. Γιατί εντάξει μπορεί εγώ να δυσκολεύομαι με τα κλεισίματα, αλλά δείξε μου κι έναν που να κατουριέται απ΄τη χαρά του όταν πρέπει να δώσει μια και να διαλύσει κάτι, ό,τι, έναν πύργο στην άμμο, έναν γυάλινο πύργο VOVOS style, έναν πύργο με τραπουλόχαρτα. 

Ναι, και δε λέω, κάθε τέλος-μια αρχή, μια πόρτα κλείνει-δέκα ανοίγουν και καλό μήνα νάχουμε (τα άστρα μου, by the way, λέγανε ότι λίιιιιγη υπομονή να έκανα, μετά τις 8 λέει όλα πρίμα θα πηγαίνανε, αλλά ακόμη και η λίιιιγη υπομονή μου τέλειωσε, άσε που δεν είμαι και πολύ της υπομονής, είμαι του “αυτό που δε δουλεύει έτσι, να το κάνουμε αλλιώς”, είμαι reformer εγώ, το λένε και τα χαρτιά μου κι έδωσα μια στον πύργο και πάει κι ικανοποιήθηκε η ανάγκη μου να το κάνω αλλιώς, αλλά τώρα δεν είμαι χαρούμενη, το λέω, δεν είμαι, ίσως να είναι που όταν παίρνεις τη ζωή σου στα χέρια σου δεν υπάρχει κανείς μετά για να κατηγορήσεις; Ίσως).

Και μέσα σ΄όλα αυτά να και το καλοκαίρι, μετακόμισε, για να πάρουμε κι εμείς σειρά.</