Προσπαθείς, λέμε, να φτιάξεις τον εαυτό σου σύμφωνα με μια εικόνα που έχεις στο κεφάλι σου και σ΄ αρέσει. Σε οραματίζεσαι, ας πούμε, ωσάν την επιτομή του coolness, χαρούμενη, γελαστή, άνετη, fun to be with, λίγο μπιτσάρα όταν πρέπει κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Και σε δημιουργείς και σε προβάλλεις επιτυχώς στους γύρω σου. Επειδή, λέμε τώρα, αυτός ο εαυτός που έχεις φτιάξει είναι, με τα mainstream δεδομένα, ευχάριστος, ευχάριστα κυλά και η ζωή σου.
Ώσπου συναντάς κάποιον που για να λειτουργήσει θέλει δράμα, φωνή, κατινιά, διαφορετικά δεν μπορεί να αντιληφθεί τη ζωή, οτιδήποτε λιγότερο του φαίνεται flat. Νιώθεις ότι έχεις δύο επιλογές:
Α. Ενεργοποιείς τον μηχανισμό “Low drama queen tolerance” και στέλνεις το μαλάκα από εκεί πούρθε
Β. Παίζεις με τους όρους και τα μέσα του μαλάκα για να δεις πού θα σε βγάλει.
Στην περίπτωση Β. τώρα, σταδιακά ανακαλύπτεις ότι όσο περισσότερο χρησιμοποιείς τα μέσα του μαλάκα, τόσο πιο μαλάκας γίνεσαι κι εσύ. Είσαι οι συμπεριφορές σου, δηλαδή μαλάκω με περικεφαλαία.
Στο σημείο αυτό, που κοιτάς στον καθρέφτη και φτύνεσαι, γιατί το facade που έφτιαξες και κατάργησες ήταν κάτι πολύ περισσότερο από επιφάνεια, ήταν αυτό που ΗΘΕΛΕΣ να είσαι, συνειδητοποιείς επίσης ότι δεν έχει νόημα να κάτσεις να εξετάσεις τα τι και τα πώς και τα βαθύτερα κίνητρα και τις ανάγκες που ικανοποιούνται. Αυτό θα σήμαινε ότι για κάποιο χρόνο ακόμη -όσο θα σου έπαιρνε να τα εξετάσεις όλα αυτά, πιθανώς με τη βοήθεια ενός θεραπευτή, με το ταβάνι ή με τους φίλους σου- θα εξακολουθούσες να είσαι και να φέρεσαι σα μαλάκω, κι εσύ δεν έχεις χρόνο για να είσαι και να φέρεσαι σα μαλάκω.
Και επινοείς τη λύση σου: πριν κάνεις ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ σκέφτεσαι “Η Αντζελίνα θα το έκανε αυτό???”. Και φυσικά αναφέρομαι στην Τζολί, όχι την πραγματική που έπαιζε με τα μαχαίρια του Μπίλυ Μπομπ, την άλλη, τη μάνα 8 παιδιών και ερωμένη του Μπραντ, που σέρνει το γκόμενο πάντα ένα βήμα παραπίσω, που φωτογραφίζεται γαλήνια με την κοιλιά τούρλα στα έμβρυα χωρίς να τουμπανιάζουν οι αστράγαλοί της από την κατακράτηση και την ορθοστασία, που δεν έχει νεύρα με την περίοδο, αυτή.
9 φορές στις 10 η Αντζελίνα δεν θα το έκανε ποτέ αυτό! 9 φορές στις 10 κρατιέσαι μακριά από τη μαλακία και κάνεις ένα τεράστιο βήμα προς την κατεύθυνση του να γίνεις ξανά ο άνθρωπος που είχες ονειρευτεί.
Σ΄ευχαριστώ Αντζελίνα κι ό,τι κακό έχω σκεφτεί για σένα το παίρνω πίσω.
Nαι, αλλά πάλι, μπορεί να το έκανε η Γκουίνεθ…
Σχόλιο από Spy — Ιουλίου 10, 2008 @ 12:10 μμ
Ναι, αλλά την Γκουίνεθ την έχω χεσμένη…Πώς να στο πω, η Γκουίνεθ είναι πολύ ξεπλυμένη για να γίνει το role model μιας μεσογειακής γυναίκας. Άσε που τη θυμάμαι συνέχεια στο Sylvia κι αυτό δεν είναι καλό αν σκεφτείς ότι η Plath έχωσε το κεφάλι της στο φούρνο του γκαζιού ή κάτι τέτοιο.
Ενώ η Ατζιολίνα…Δεν θα το έκανε ποτέ αυτό!
Σχόλιο από Άντα Φτυς — Ιουλίου 10, 2008 @ 1:29 μμ
- Ούτε η Αντζελίνα είναι Μεσογειακιά
”προς την κατεύθυνση του να γίνεις ξανά ο άνθρωπος που είχες ονειρευτεί.”
- δηλαδή αυτός που σέρνει πίσω τον ξανθούλη, αντί να σε πιάσουν από τη μύτη και να σκάσεις απ’ ότι λιμό έχεις μαζέψει.
- 18300 κι εσείς! Μα τι συγκίνηση!
Σχόλιο από aa-duck — Ιουλίου 11, 2008 @ 3:31 πμ
Λοιπόν, ΠΑΠΙ:
- δεν ξέρεις πού είσαι, δεν ξέρω πού πάεις και τι θ΄απογίιιινεις, αλλά βρε, σαν τα χιόνια, αλλά να, σαν δίχως πολύ πολύ κέφι
- το λιμό είναι το ΣΜΝ? Και αν ναι, πώς αυτή είναι μάνα 3 κι όχι σε σανατόριο με συφιλιδικές, όπως π.χ. η Μπρίτνευ?
- 18300 for ever
Σχόλιο από Άντα Φτυς — Ιουλίου 11, 2008 @ 11:05 πμ
Χαιρετώ…
Για μία ακόμη φορά έχω την ισχυρότατη εντύπωση ότι διάγουμε βίους παράλληλους… Για μία ακόμη φορά αισθάνομαι μια έντονη ανατριχίλα να ξεσηκώνει τις τρίχες στο σβέρκο μου…
Ένα έχω μόνο να πω: όχι η Ατζελίνα δε θα το έκανε ποτέ αυτό… αλλά ούτε η Κατερίνα, η Ελένη και η Σοφία… Τουλάχιστον έτσι λένε…! :-Ρ
Υ.Γ. Καμία άλλη συμβουλή εκτός από το να ταυτιστώ με την Ατζελίνα παίζει; Έτσι για να μου βρίσκετε και μια δεύτερη επιλογή…! :-Ρ
Σχόλιο από Adomiel — Ιουλίου 11, 2008 @ 8:33 μμ
Adomiel, δεν χρειάζεστε άλλη συμβουλή εσείς, έχετε πάρει ήδη τους δρόμους και η πολυτέλεια της απόστασης -ειδικά όταν συνοδεύεται από κλειστό κινητό- συμβάλλει θετικά στον επαν-ανθρωπισμό.
Καλό καλοκαίρι, και στα δικά μας οι λεύτερες
Σχόλιο από Άντα Φτυς — Ιουλίου 11, 2008 @ 8:50 μμ
Το λιμό μπορεί να είναι ό,τι θες εσύ.
Και επίσης εγώ μέσα μου σε έχω ταυτίσει με την Betty Boop.
Ολ ράιτ. Η Betty μπορεί και να το έκανε αυτό.
Σχόλιο από aa-duck — Ιουλίου 11, 2008 @ 9:58 μμ
Η Betty Boop θα έσκαγε άμα την έπιαναν από τη μύτη????
Παπί, εξακολουθώ να μην σε καταλαβαίνω. Λες να φταίει που έχουμε ηλικίες να αλληλοσχολιαστούμε????
Και τελικά, το λιμό είναι κακό ή καλό, πες το μου επιτέλους με λόγια απλά, να το καταλάβω.
Σχόλιο από Άντα Φτυς — Ιουλίου 11, 2008 @ 10:21 μμ
Ωραιότατη η σκέψη σας μαντάμ,αλλά έχουμε σοβαρό πρόβλημα στη εφαρμογή.Και πιο συγκεκριμένα στο “πριν κάνεις οτιδήποτε,σκέφτεσαι”.Διότι τι γίνεται όταν η σκέψη 9 στις 10 φορές ακολουθεί την πράξη;Αν προλάβαινα να επεξεργαστώ τις μαλακίες μου πριν τις κάνω,θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα,ασχέτως αν θα συμφωνούσε με τις πράξεις μου η Τζολί…
Σχόλιο από Aurelia aurita — Ιουλίου 13, 2008 @ 12:36 πμ
Ειναι η πραγματικη Τζολι και στις 2 περιπτωσεις γιατι και στις 2 ειναι η επιτομή του coolness, χαρούμενη, γελαστή, άνετη, fun to be with, λίγο μπιτσάρα όταν πρέπει κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. (δεν εχω ιδεα πως μπορει να ειναι αλλα για να το λες)
Απλα περασαν λιγα χρονια απο πανω της και εχοντας και αρκετα φραγκα για να αγορασει την Τζαμαικα μπορει να δοκιμασει οτιδηποτε θελει και εχει ονειρευτει.
Σχόλιο από ntetzevou — Ιουλίου 13, 2008 @ 12:22 μμ
- aurelia: αγαπητή, πράγματι έχετε πρόβλημα. αν ήξερα τη λύση, θα ήμουν τραγικά πλουσία και όχι βιοπαλαίστρια (δοκιμάστε να μετράτε μέχρι το 100 πριν κάνετε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ -αν μη τι άλλο, τα οφέλη θα φανούν στο πορτοφόλι σας, no more impulse buys. απομονωθείτε στην Κινέτα, μαζί με τη Ζωζώ Σαπουντζάκη. μπείτε στον πάγο μέχρι η επιστήμη να βρει λύση)
- ντε: ρε παιδί μου, άλλο εννοούσα. αυτό που βλέπουμε δεν είναι η Τζολί, είναι φωτογραφίες και ταινίες. αλλά ΄νταξ, δε θα τα χαλάσουμε κιόλας. ορβουάρ
Σχόλιο από Άντα Φτυς — Ιουλίου 14, 2008 @ 2:50 πμ