Παύση

H χθεσινή μέρα ήταν τόσο μεγάλη που όταν τελείωσε απλώς δεν μπορούσα να θυμηθώ το ξεκίνημά της.

Είχα χώσει το κεφάλι μου κάτω από το ντους, προσπαθούσα να προγραμματίσω την γκαρνταρόμπα της επόμενης μέρας, πάντα το κάνω αυτό όταν έχω ραντεβού, αποφεύγω να φοράω τα ίδια ρούχα στον ίδιο πελάτη και την επομένη θα έβλεπα κάποιον που θυμόμουν ότι τον είχα δει πολύ πρόσφατα. Βασάνισα το μυαλό μου να σκεφτώ ποια μέρα ήταν αυτή και τι φορούσα, έψαξα για κάποια ανάμνηση ξέμπαρκη, τι είχαμε συζητήσει, πού καταλήξαμε, τι έκανα μετά, κάτι…Τελικά θυμήθηκα. Το προηγούμενο ραντεβού μας είχε πραγματοποιηθεί το ίδιο πρωί, στο ξεκίνημα μιας εξαιρετικά γεμάτης μέρας, κατά τη διάρκεια της οποίας είχα επιβραβεύσει δις τον εαυτό μου, τη μία με ένα τεράστιο ποτήρι παγωμένου καφέ με σιρόπια και σαντιγές, τη δεύτερη με ένα γεύμα εξπρές, που κάποιος άλλος παράγγειλε για μένα, πραγματικά το τι θα έτρωγα μου ήταν αδιάφορο, το μόνο που με ένοιαζε ήταν να έρθει γρήγορα, να το φάω γρήγορα, για να επανέλθουμε γρήγορα στις δουλειές μας. Βγήκα από το ντους και επιβράβευσα για τρίτη φορά μέσα στη μέρα -ή μήπως δεν μετρά αφού ήταν ήδη 3 το πρωί της επόμενης μέρας;- με μια βουτιά σε έναν κουβά παγωτό που κρατώ στην κατάψυξη για τις δύσκολες ώρες.

Ένας μήνας και μισός, παίρνω τις μέρες μία τη φορά, παίρνω κουράγιο από το ότι πού θα πάνε, θα τελειώσουν, όλες οι κρίσεις έρχονται και σβήνουν, αυτή η συγκεκριμένη θα μου πει κανείς γιατί εκεί που πάει να σβήσει έρχεται κάποιος και της ρίχνει λάδι και αναζωπυρώνεται (τώρα αυτό έτσι γράφεται???), φτου και πάλι από την αρχή, λίγο παγωτό ακόμα τα βράδια, μισό πακέτο τριγάρα και την φάγαμε, κι αύριο θα είμαστε κοντά σας, στα γραφεία σας, με σκέψεις – προτάσεις – σχόλια για τα επόμενα βήματα, ναι, αγνοήστε το κινητό μου που χτυπά, η μάνα μου είναι, μπήκε στο νοσοκομείο, δεν πειράζει, θα της μιλήσω αργότερα, σιγά, ο άντρας μου, μήπως δεν τον βλέπω στο screensaver, χρειάζεται να του μιλήσω κιόλας; Το παν είναι να ξεπεράσουμε την κρίση, πάνω απ΄ όλα το καθήκον, εδώ καράβια καίγονται, εγώ θα κάθομαι να σκέφτομαι ότι η τελευταία φορά που κοιμήθηκα ύπνο 8ωρο ήταν ένα Σάββατο αρχές Μαϊου;

Λυπάμαι όσους δεν έχουν μια τόσο ενδιαφέρουσα δουλειά όπως η δική μου. Θα πρέπει πραγματικά να υποφέρουν, αναγκασμένοι να γεμίσουν όλον αυτόν τον κενό χρόνο με δραστηριότητες που κατ΄ευφημισμό ονομάζουν ζωή.