Άντα Πουτάνα

Κουβαλούσα 2.5 κιλά πατάτες (2 είχα ζητήσει, του έπεσε παραπάνω του συμπαθούς παραγωγού, είπα να μη γρινιάξω, πόσες φορές έχω βγάλει το σκασμό σε chic bar restaurants που άλλα ζητάω κι άλλα μου γαμω-φέρνουν?), μια αγκαλιά μαγιάτικα λέλουδα, να έρθει το σπίτι να βγει από το πένθιμο το χειμωνί, το μουχλιασμένο που τόχω καταδικάσει τελευταία, 1 μάτσο δυόσμο για να φτιάξω κιοφτέδες σε σάλτσα ντομάτα και όχι mojitto, 2 μάτσα κορίανδρο γι΄αυτή τη σούπα την ταϊλανδέζικη με το κοτόπουλο και το γάλα καρύδας κι από 1 κιλό φράουσες και κεράλια. Είχα ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου μου και ο φωτοφοβικός εαυτός μου υπέφερε, κατευθυνόμουν όμως σαν καλή νοικοκυρά προς το super market, για να ολοκληρώσω το shopping therapy. Όταν άκουσα “Δεσπινοίςςς”, φυσικά και δεν γύρισα το κεφάλι μου, η αλήθεια είναι ότι λίγο κόρτε παραπάνω δεν θα μου κακόπεφτε αυτόν τον καιρό, αλλά μια δόση βλαχοσνομπισμού μέσα μου, μου έλεγε ότι η λαϊκή δεν ήταν ο σωστός τόπος για να καλύψω τη συγκεκριμένη ανάγκη.

Όταν άκουσα “Δεσποινίς Φτυςςςς!”, φυσικά και γύρισα το κεφάλι για να δω 2 παλιούς φίλους, κι όταν λέω παλιούς εννοώ από την προ Goody’s εποχή, όταν ήμανε νια και το φως του ήλιου μ΄έβλεπε 1 φορά το μήνα που πήγαινα να θεωρήσω την κάρτα ανεργίας στον ΟΑΕΔ, τον έναν τον συναντούσα 1-2 φορές το χρόνο, με τον άλλο είχα να βρεθώ πάνω από 6-7 χρόνια, χάρηκα ειλικρινώς, πάραυτα εγκατέλειψα την ιδέα του super market και κατευθυνθήκαμε περιχαρείς προς τα πλησιέστερα starbucks, να πνίξουμε τις αναμνήσεις σε 1 frapuccino or something like that, με τον πλαστικό πάγο που λιώνει μετά από 3.5 ώρες (μετρημένο με το ρολόι, τι σκατά βάζουν σ΄αυτόν τον πάγο και δε λιώνει μυστήριο!).

Βρεθήκαμε λοιπόν κι οι 3 να λέμε για τους γάμους μας, οι 2 τους προσφάτως χωρισμένοι, ο ένας από μια αλλοδαπή μουνάρα, 20 χρόνια μικρότερή του, που μετά από 4 χρόνια γάμου “μεγάλωσε” και ο sugar daddy μάλλον είναι πια βαρετός για τα γούστα της, εξέλιξη που όλοι περιμέναμε, αλλά κρατούσαμε την προσμονή για τον εαυτό μας. Ο άλλος, να μαζεύει τα κομμάτια από ένα 5ετή γάμο, “παραδοσιακό”, με μια “καλή κοπέλα”, στεγαστικό, πεθερικά, όλο το σετ δηλαδή, που όμως κατέληξε με αυτόν να κοιμάται στον καναπέ, μέχρι που η καλή κοπέλα τα μάζεψε και πήγε στη μάνα της κι έμεινε αυτός να πληρώνει τις δόσεις του στεγαστικού. Και στις 2 περιπτώσεις, άνθρωποι που σε διαβεβαιώνουν ότι “προσπάθησαν πολύ”, ίσως και να παραδεχτούν ότι κι ο άλλος προσπάθησε, πολύ, λίγο, δεν έχει σημασία, η κατάληξη ήταν ότι και οι 2 παίκτες κάποια στιγμή εξαντλήθηκαν από την προσπάθεια και εγκατέλειψαν.

Ηθικό δίδαγμα: δεν αρκεί να προσπαθείς. Πρέπει να προσπαθείς προς τη σωστή κατεύθυνση. Από την άλλη, αυτό είναι easier said than done. Από την παράλλη, έχω φάει ήδη ένα κιλό κεράσια. Και για να δέσω το όλο θέμα με τον τίτλο, χθες 3 άνθρωποι (ίσως και ο ίδιος άνθρωπος Χ 3) έψαξαν στο google για μία “άντα πουτάνα”. Και τις 3 φορές, το google τους οδήγησε εδώ με την πρώτη. Γεγονός που με οδηγεί να σκεφτώ  ότι ο λόγος που δυσκολεύομαι να βγάλω άκρη με τα γαμησιάτικα ίσως και νάναι ότι μέσα μου είμαι πολύ πουτάνα τελικά, γιατί άμα το λέει το google έτσι θάναι, κι όσο νάναι αυτό δεν αποτελεί προσόν σε ένα γάμο, και αφού η φτώχια θέλει καλοπέραση κι η πουτανιά φτιασίδι, πάω ΤΩΡΑ να κάνω μάσκα προσώπου με τις φράουλες.