Έχω γίνει η μετενσάρκωση της Γιαγιάς Ντακ γι΄αυτό δεν προκάμω να γράψω, δηλαδή εκεί που μπαίνω στο σπίτι αντί να σωριαστώ στον καναπέ μπαίνω στην κουζίνα και φτιάχνω μία τάρτα, ένα πικάντικο ντιπ και ένα χορτοφαγικό πιάτο για να πάρω στο γραφείο την επόμενη, γιατί μέσα σ΄όλα του Σεπτέμβρη έκοψα και το κρέας και κάνω διατροφή κι είμαι turbo στην ενέργεια, πολλή ενέργεια, ένα βράδυ Παρασκευής σκάρωσα κι ένα παστίτσιο με σόγια και μπεσαμέλ με αλεύρι αμάρανθου (don’t try this at home, η μπεσαμέλ θα δέσει όταν παγώσει η κόλαση), τέτοια νοικοκυρά είμαι.
Κατά τα άλλα κάνω σκέψεις για το μέλλον, όχι πού θα πάω διακοπές τα Χριστούγεννα, που θα ήταν ας πούμε μια ωραία σκέψη, αλλά για το γήρας, ίσως να φταίνε και τα σημάδια της πρόωρης γήρανσης που κουβάλησα από τις καλοκαιρινές μου διακοπές, από τις οποίες by the way γύρισα κουρέλι, κομμάτια, ρετάλι, τόση κούραση για να περάσει κάποιος καλά πια, δεν τόχα φανταστεί ποτέ μου. Σκέφτομαι, λοιπόν, πώς κάνουμε τις επιλογές μας σύμφωνα με αυτά που μπορούμε να αντέξουμε σήμερα, πλην τα κενά που σήμερα καλύπτουμε πηγαίνοντας γυμναστήριο, αγοράζοντας παπούτσια, τρώγοντας ένα μισόκιλο Ben and Jerry’s, κάνοντας καριέρα ή ανοίγοντας φύλλο για σπανακόπιτα, σε 30 χρόνια από σήμερα θα χάσκουν και θα μας καταπιούν. Μ΄αυτά και με τάλλα, κι επειδή τα αντικαταθλιπτικά δεν μου πάνε, το αλκοόλ με χαλάει, το φαγητό δεν είναι αγάπη, έχω δυο ντουλάπες γεμάτες παπούτσια και την καριέρα μου χεσμένη, λέω σήμερα να χτυπήσω μεν ένα γυμναστήριο, αλλά στα καπάκια να τραβήξω μια συνειδητοποίηση και να πέσω να κοιμηθώ όοοολο το ΣΚ, με κατεβασμένα τηλέφωνα. Κι από Δευτέρα, αντί να πιάσω να μπαλώνω ξανά τρύπες, να βρω τι θα κάνω την νεοαποκτηθείσα ενέργεια.
Κατά τα πολύ άλλα, δείχνω μια χαρά, μη σου πω και ότι είμαι μια χαρά. Το έξω μου μαζεύει, το μέσα μου απλώνεται, επανέρχομαι.
Το Άντα Φτυς Foundation, στο πλαίσιο των δράσεων κοινωνικής ευθύνης που υλοποιεί, ανακοινώνει ότι για κάθε booty call που θα δεχτεί η Άντα Φτυς στο χρονικό διάστημα Αύγουστος – Οκτώβριος 2009, θα δωρίσει 1 ευρώ υπέρ των σκοπών του Σωματείου Καταπολέμησης και (hopefully, πριν παγώσει η κόλαση) Εξάλειψης του Kavatzopoustas Anonymous.
“Είμαι πολύ χαρούμενη που μπορώ κι εγώ με τον τρόπο μου να συμβάλλω σε ένα τόσο σημαντικό σκοπό. Εύχομαι να το είχα σκεφτεί νωρίτερα. Με τόσα μπούτι κωλσ που έχω δεχτεί την τελευταία δεκαετία, σήμερα θα ζούσαμε σίγουρα σε έναν καλύτερο κόσμο, με λιγότερη καβατζοπουστοσύνη. Ποτέ δεν είν΄αργά, όμως”, δήλωσε η Άντα Φτυς, Πρόεδρος του Ιδρύματος.
“Είμαι επίσης στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι, αν και ντάλα καλοκαίρι Eγώ, η φιλάνθρωπη, έχω ήδη αποφασίσει πού θα διατεθούν φέτος τα έσοδα του Χριστουγεννιάτικου Φιλανθρωπικού Γκαλά που για 8η συνεχόμενη χρονιά θα οργανώσουμε. Μόλις χθες δώσαμε λόγο με τον “Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα των Ελληνίδων στον Πληρωμένο Έρωτα με 25άρικα Νταβραντισμένα Τεκνά, που έχουν Τρόπους στο Τραπέζι -και το κρεβάτι, if you know what I mean”, και ως γνωστόν ο λόγος μιας Φτυς είναι συμβόλαιο. Όσο σκέφτομαι τα ζόρια που πρέπει να περνούν οι Ελληνίδες μεσούσης της οικονομικής κρίσης, ανυπομονώ να περάσει το καλοκαίρι και να ξεκινήσουμε τις ετοιμασίες για το αφιερωμένο σε αυτόν τον συναρπαστικό σκοπό Γκαλά”, συμπλήρωσε η Φτυς.
Υπενθυμίζεται ότι τα τελευταία 7 χρόνια το Άντα Φτυς Foundation ήταν Μεγάλος Χορηγός του Προγράμματος Κοινωνικής Ευθύνης “Μου θυμίζεις τη μάνα μου, γι΄αυτό σε αγαπάω”, το οποίο ήταν εστιασμένο στην παροχή συμβουλευτικής στήριξης και επιμορφωτικών δράσεων σε γυναίκες που πιστεύουν ότι η αδυναμία τους να φτιάξουν ένα σουτζουκάκι της προκοπής στέκεται διαρκώς εμπόδιο ανάμεσα σε αυτές και την πραγματική ευτυχία.
“Το πολυεπίπεδο αυτό πρόγραμμα ολοκληρώθηκε πρόσφατα, με αποτελέσματα αμφιβόλου ποιότητας. Το όραμά μας στο ξεκίνημά του ήταν οι δράσεις του να αποτελέσουν μία ουσιαστική παρέμβαση στον τρόπο με τον οποίο η σύγχρονη ελληνίδα διεκδικεί την αγάπη. Ενδεχομένως, ο σχεδιασμός του προγράμματος που βασίστηκε στο πρότυπο της Λωξάντρας, σε συνδυασμό με γερές δόσεις από Stepford Wives και ολίγη από Wall Street, να ήταν περισσότερο κομπλικέ απ΄όσο μπορεί να αντέξει ο σύγχρονος Έλληνας -και δεν αναφέρομαι μόνο στο στυλιστικό μέρος. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα είμαστε σε θέση να παρατηρήσουμε ότι το σουτζουκάκι θέλει μπόλικο κύμινο, άμα βαριέσαι να ανοίξεις φύλλο βάλε Κανάκη και δεν θ΄ανοίξει μύτη, καθώς επίσης και ότι η εμμονή με τον Δείκτη FTSE-100 και το ψηλοτάκουνο σχετίζεται με το κότσι στο μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού και το αυχενικό σύνδρομο. Αν και για το τελευταίο ενοχοποιείται και το μπαλέτο. Τέλος πάντων, καμιά φορά κοιτάζω τον απολογισμό του προγράμματος και σκέφτομαι “σιχτίρια”, μετά πάλι λέω στον εαυτό μου ότι ακόμη και μια Φτυς έχει το δικαίωμα να κάνει ένα στραβοπάτημα και δόξα τω θεώ που ποτέ δεν έβγαλα κότσι”, σημείωσε η Άντα Φτυς.
UPDATE: παρτ ουάν? παρτόλα? πάρτα να μη στα χρωστάω? παρτέρι? Ααααα, θα με σκάσετε…
Γεμάτοι εκπλήξεις. Διανοούμενοι, σέξυ, με καλοκαιρινή διάθεση -αν και υποψήφιοι για μελάνωμα, πολίτες του κόσμου, μα πάνω απ΄όλα επίμονοι και ευρηματικοί (φίλε αναγνώστη, που σήμερα βασανίστηκες με τις 28,352,617 γραφές του βίντεο με πουτάνες, μήπως να πεταγόσουν μέχρι το βιντεοκλάμπ?).
Όπου η φίλη Μαργαρίτα ετοιμάζει βαλίτσα διακοπών κι εγώ επιχειρηματολογώ υπέρ της τσουλοσύνης και κατά της Linguaphone (αν και θα αρκούσε να της πω ότι καλοκαίρι χωρίς Τζάκι Κόλλινς είναι σαν πρώτη μέρα στο σχολείο χωρίς την κασετίνα της Hello Kitty. Κωλο-elevator thoughts, θα είχαμε αποφύγει άλλο ένα σεντόνι…).
2:32 μμΜαργαρίτα τι λες ? να διαβασω ουρανια προφητεία στις διακοπές? ή μαλακια
3:38 μμΆντα Φτυς: siga mi diavaseis ourania profiteia
Μαργαρίτα: giati re
Άντα Φτυς: ναδιαβάσειςjackiecollins
έχεις όλη τη χρονιά να γίνεις καλλίτερος άνθρωπος
3:39 μμτο καλοκαίρι κάνουμε διακοπές
ΔΙΑ-ΚΟ-ΠΕΣ
Μαργαρίτα: nai alla to exw spiti kai den to exw diavasei
Άντα Φτυς: αυτό περιλαμβάνει και την προσπάθεια να γίνουμε καλλίτεροι άνθρωποι
Μαργαρίτα: plus perisy diavasa o erwtas staxronia tis xoleras
Άντα Φτυς: το καλοκαίρι κάνουμε κάτι διαφορετικό από τη ρουτίνα
Μαργαρίτα: kai kapaki maria antoyaneta
Άντα Φτυς: να, μπορείς ας πούμε να προσπαθήσεις να γίνεις ΤΣΟΥΛΑ
3:40 μμΜαργαρίτα: axaxaxax
Άντα Φτυς: ε, πώς σου φαίνεται αυτό?
δεν είναι ωραία ιδέα?
και πολύ καλοκαιρινή?
Μαργαρίτα: nadokimaswkalyteranapaikswtavli?
Άντα Φτυς: συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ ένα βιβλίοο που να κομποζάρει με το τάβλι
αλλά με την τσουλοσύνη μπορώ να σκεφτώ ένα σωρό
3:41 μμΜαργαρίτα: οχι ενα βιβλιο της βαμβουνακη κομποζάρει
Άντα Φτυς: τα έχω τα Τζάκι Κόλλινς
Μαργαρίτα: ωραια
Άντα Φτυς: ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ???
θα πάθω αναφυλαξία
Μαργαρίτα: θα μου τα δώσεις
λολ
Άντα Φτυς:τα έχω και στο πρωτότυπο
Μαργαρίτα: και εγω ΤΗ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ
Άντα Φτυς: έτσι έμαθα αγγλικά, τι νομίζεις?
Μαργαρίτα: θεαααα
Άντα Φτυς: ήμασταν φτωχοί
πού λεφτά για φροντιστήριο
3:42 μμΜαργαρίτα: αλλα πιστευατε στο μανικιουρ
στις βατες
Άντα Φτυς: ένα καλοκαίρι ολόκληρο διάβαζα τζάκι και μετά έδωσα για λόουερ
με Α το πήρα
Μαργαρίτα: και τον καθηγητή επίσης
Άντα Φτυς: ξέρω και πάρα πολλές βρισιές
Μαργαρίτα: εντυπωσιακο
Άντα Φτυς: (ασχολίαστο)
ναι ναι
μουνί
και πάρα πολλά συνώνυμα για το πήδημα
Μαργαρίτα: εγω μεχρι τα 19 μου έλεγα σαλαμα μπιτς
3:43 μμΆντα Φτυς: σαλαμα μπιτσ?????
στη νότια κρήτη βρίσκεται αυτό?
Μαργαρίτα: son of the bitch
Άντα Φτυς: τοκατάλαβα, βλακσ
Μαργαρίτα: α καλα
σαλαμα μπιτς
3:44 μμωραια θα διαβάσω τζακι κολλινς
Άντα Φτυς: ωραία
θυμήσου όμως
Μαργαρίτα: ?
3:45 μμΆντα Φτυς: με τι κομποζάρει η Τζάκι?????
εεεεε????
Μαργαρίτα: με τι
με ένα τζιπάκι?
Άντα Φτυς: έλαμουν τε?
Μαργαρίτα: με ένα μπλουζάκι ?
με ενα ντουζακι?
Άντα Φτυς: με ΤΣΟΥΛΟΣΥΝΗ!!!!
3:46 μμΜαργαρίτα: αχαχαχαχαχαχαχχαχ
δεν καταληγει σε – ακι όμως
Άντα Φτυς: ΝΟΜΙΖΕΙΣ!
στην κρήτη θα είσαι
όλο με -άκη θα το κάνεις
3:47 μμστο να χέρι τη τζάκι
στο άλλο τον πελεκανάκη π.χ.
είδες? Όλα ταιριάζουν
Μαργαρίτα: αχαχαχα
σωστοοοοοοοο
Άντα Φτυς: τίποτα, δεν ακούω κουβέντα
αυτό το καλοκαίρι σου ανήκει
3:48 μμΜαργαρίτα: φιλη μου θα το καταλάβεις μετά, αλλά αυτό είναι το καλοκαιρι σου )))
και θέλω ανάλυση της τσουλοσύνης
Άντα Φτυς: δεν θα φάμε όλη τη μέρα με αναλύσεις
3:49 μμπάρε το soundtrack του καλοκαιριού σου
Μαργαρίτα: axaxaxaxaxxaxaxxa
NAI
NAI
NAI
3:51 μμΆντα Φτυς: ανέβασέ το φβ
να σου κάνω like και να είναι σαν αυνανισμός
να το ανεβάσω κι εγώ
και να μου κάνεις κι εσύ
Μαργαρίτα: ναι ! 8α κανουμε και οι δυο
και ολοι να ζηλευουν την φιλια μας
3:56 μμτι τελειο μαλλι –λεοντή έχει η σαμάνθα εδώ
και τελειο γήινομεικ απ
3:57 μμΆντα Φτυς: λυπάμαι που το λέω, αλλά το όλο στάιλινγκ είναι πολύ μαμά μου
Μαργαρίτα: ναι! και δικια μου
Άντα Φτυς: ρε συ, πρέπει να μαζευτούμε να δούμε φωτος κάποια στιγμή
Μαργαρίτα: τι φωτος
Άντα Φτυς: από 80σ
3:58 μμΜαργαρίτα: ενταξει το 84 ήμουν λιγοτερο απο 10
δεν ειχα και τόση πλακα
ενω πριν απο 7 χρόνια ειδες ποση πλακα ειχα
λολ
4:00 μμΆντα Φτυς: καλά, των γονιών μας τις φωτό έλεγα….
Εξ ορισμού καρπός απαγορευμένος για μένα, χωρίς καν την ενοχική απόλαυση που δημιουργεί η απαγόρευση, ο άντρας αλληνής δεν είναι καν άντρας, είναι άφυλος.
Μία φορά το παραβίασα το παραπάνω, ντάξ, 100 φορές μου είχε πει ότι όχι, δεν ήταν πια μαζί, αλλά μέσα μου το ήξερα νομίζω, τι νομίζω, το ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ή τέλος πάντων ήξερα ότι ένας άντρας που την πέφτει μπροστά στην γκόμενά του σε γκομενάκι που γνώρισαν σε νησί αφενός είναι εξίσου θλιβερός με τη γκόμενά του που τον ανέχεται και αφετέρου δεν του φταίει το νησί, και στην πόλη το ίδιο μαλάκας και καριολόπουστας θα είναι.
Η μισοτελειωμένη ιστορία μας συνεχίστηκε χθες κι ο λόγος που την αναφέρω εδώ είναι γιατί it beats me το πώς οι άνθρωποι δεν εξελισσόμαστε, εφτά χρόνια μετά τα ίδια σκατά πατημένα ήταν ο τύπος, όχι, χειρότερα, γιατί στα 40 βάλε σου δεν μπορεί, κάτι θα πρέπει να έχεις οσμιστεί, δεν μπορεί να ορίζεις την αισθητική μόνο στο πώς κομποζάρει η ζώνη με το loafer και το πουκάμισο με το μανικετόκουμπο και πώς στέλνουμε κερασμένο ποτό στο τραπέζι μιας παλιάς γνωριμίας τάχαμου. Αυτά και πριν από εφτά χρόνια μια χαρά τα ήξερες.
Θλιβερά ένιωσα χθες. Στεκόμουν εκεί, με αυτόν τον τύπο που σχεδόν απαιτούσε να του δώσω το τηλέφωνό μου γιατί ήθελε να “τα πούμε”, τη φίλη του που σίγουρα κάποιου τα μούτρα ήθελε να σπάσει, το πιο πιθανό τα δικά μου, και το μόνο που μου ήρθε στη γλώσσα για να αιτιολογήσω την άρνησή μου να του δώσω το τηλέφωνό μου ήταν “Είναι άκομψο αυτό που κάνεις” (δις).
- Πες μου ότι θα με πάρεις. Το ξέρω ότι έχεις το τηλέφωνό μου.
- Είσαι κακιά τώρα.
- Με εκδικείσαι τόσα χρόνια μετά.
Χωρίς σχολιασμό οι ατάκες, που ξέρεις πόσο απολαυστικό θα τον έκανα, πλην δεν έχω καν την όρεξη να παρουσιάσω το story χιουμοριστικά γιατί και σήμερα που το σκέφτομαι όλο αυτό και πάλι θλιβερά νιώθω. Το χθεσινό περιστατικό, το copy paste περιστατικό πριν από εφτά χρόνια, ο τύπος, οι συνοδοί του, μου ξυπνούσαν και τότε και τώρα τον ίδιο φόβο, ότι δηλαδή κάπως, κάπου, κάποτε θα έρθει και η δική μου η σειρά, θα δαγκώνω αμήχανα τα χείλη μου παρακολουθώντας τον γκόμενο/δεσμό/αρραβωνιάρη/άντρα μου να την πέφτει σε μια άλλη γυναίκα και θα σκέφτομαι τι είναι πρέπον να κάνω, να φύγω διακριτικά ή να κάνω ηρωική έξοδο και τελικά δεν θα κάνω τίποτα, γιατί θα έχω εναποθέσει πάνω του κάποιες ελπίδες για διακοπές/στεγαστικό/ένα παιδί και τι είναι λίγες στιγμές αμηχανίας μπροστά στο να γίνουν τελικά αυτές οι ελπίδες πραγματικότητα;
Γι΄αυτό λέω να κάνω πρώτη φορά από δω μια προσευχή και να προσευχηθείτε κι εσείς για μένα και θα προσευχηθώ κι εγώ για σας, υπόσχομαι:
- Θέμου, κάνε να μην βρεθώ ΠΟΤΕ στη θέση αυτής της κοπέλας.
- Θέμου, κράτα με μακριά από τέτοιους grande μαλάκες που δεν σέβονται τη γυναίκα που συνοδεύουν και τον εαυτό τους τον ίδιο.
- Θέμου, έστω ότι κάνω τη μαλακία και μου τυχαίνει και βρίσκομαι σε αντίστοιχη θέση, κάνε να βρω τη δύναμη αυτή τη συγκεκριμένη συμπεριφορά να μην την δικαιολογήσω/αναλύσω/αποδεχτώ στο πλαίσιο της σχεσικής μου φιλοσοφίας που λέει ότι όλα είναι σχετικά (και που ωραιότατα συγκαλύπτει άκομψους γυναικείους φόβους, που μια Φτυς δεν θα παραδεχόταν ούτε στον παπά ότι αισθάνεται).
Τελευταία μέρα του Κωστή στο Baba au Rum πλασ 35 ημερών μπαμπάς, γι΄ αυτό και το βρέξαμε με ρούμια διάφορα, εγώ χαζεύοντας το ζαλιστικό μωσαϊκό από κάποιο σημείο και μετά, και τα γαλάζια ποπ σκαμπά και τον αταίριαστο σκούρο καφέ πάγκο και τον τέλειο μπαρτέντερ Ηλία, που είναι ο πρώτος όλα τα χρόνια που βγαίνω που μου είπε με ειλικρινές ενδιαφέρον σερβίροντάς με το κοκτέιλ που μου είχε φτιάξει “δοκιμάστε το και αν δεν σας αρέσει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, μου το λέτε και σας φτιάχνω κάτι άλλο”. Φυσικά και μου άρεσε και το ήπια και δεν είχα φάει τίποτα και σε συνδυασμό με τα ρούμια κατέληξα να χαζεύω το πάτωμα. Αναμενόμενο.
Ο Κωστής, που είναι από τα πιο ωραία αγόρια της πόλης κι έχει ποτίσει πίσω απ΄τη μπάρα του Guru κάμποσους έρωτες ν΄ανθίσουν (ανάμεσά τους κι έναν μεγάλο δικό μου, τον λες δηλαδή τον Κωστή και γούρι μου ή και καταστροφή μου, αναλόγως την οπτική γωνία) και μπαμπάς 35 ημερών (οι επαναλήψεις δεν είναι εμφατικές, είναι που έγινα κώλος χθες βράδυ με τα ρούμια) φεύγει για Πάτμο-Αστοιβή και κάπως διαμορφώνεται ένα πρόγραμμα σιγά σιγά και για αυτό το καλοκαίρι, θέλω να πω, από κει που δεν έχεις ιδέα τι θα κάνεις για διακοπές και είναι κι η πρώτη φορά στη ζωή σου που δε σε νοιάζει, ΠΟΚ, εμφανίζεται μία προοπτική, ένα όραμα, πολύ καλύτερο από όσο θα τολμούσες να φανταστείς ποτέ, η Πάτμος τέλη Αυγούστου δεν παίζεται.
Γενικά η χαλαρότητα μου βγήκε χθες σε πολύ καλό, γιατί μετά το εκτός προγράμματος Baba au Rum -το οποίο ορκίζομαι να χτίσω το προσεχές φθινόπωρο, γιατί έτσι μόνο μου αρέσει να πίνω, κοκτέιλ που δεν έχω ξαναπιεί, παρέα με ωραίες φάτσες, απογεύματα- είχα τόσο πολύ λιώσει που μια ευγενική ψυχή με λυπήθηκε και με περπάτησε χέρι χέρι ως την Αδριανού, με ανέβασε ως την ταράτσα του KOUZINA (τραπέζι 113, αυτό να ζητήσετε, στο χείλος της καταστροφής, με την Ακρόπολη στο πιάτο, κλισέ but true) και με τάισε τόνο κιτρινόπτερο με wasabi να συνέλθω. Και ούτε που θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που δείπνησα με ένα αγόρι τόσο όμορφο και φόντο την Ακρόπολη, πόσο αδικήθηκε το αρχαίο μνημείο χθες δε λέγεται.
Και μετά γύρισα σπίτι κι όπως άγγιξε το κορμί μου το στρώμα έκλεισαν τα μάτια μου, πριν βγάλω ρούχα, πριν ξεβαφτώ, πριν καν δώσω φιλί για καληνύχτα.
Αεροσυνοδοί, άλλοτε larger than life (τώρα το μόνο larger than life σχετικό με αεροσυνοδούς που μπορώ να σκεφτώ είναι τα βυζιά της Δήμητρας Λιάνη), σήμερα 2 συνηθισμένα κορίτσια, η μία με ένα τεράστιο σπυρί στο μάγουλο (από αυτά που βγάζω σε πρώτα ραντεβού που με ενδιαφέρουν, φανερώνουν την αγωνία μου να περάσουν και να παν στο διάλο –τα πρώτα ραντεβού, οι άνθρωποι που αλληλογουστάρονται δεν θα έπρεπε να βγαίνουν πρώτα ραντεβού, θα έπρεπε να κλείνονται σε ένα σπίτι για 48 ώρες και να λένε: τώρα θα περάσουμε σαν ανεμοβλογιά όλα τα αμήχανα στάδια της αρχής, δηλαδή κάνω σεξ, πάω τουαλέτα και λέω αλήθειες. Αν στο τέλος του 48ωρου δεν έχουν σιχτιρίσει, θα μένουν μαζί. Αδιάψευστο τεστ συμβατότητας αυτό, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου), η άλλη Κέιτ Γουίνσλετ στα παλιά τα μπαταλεμένα, μακιγιάζ που έχει τρέξει από τη ζέστη, αναποδογυρίζουν τα μπουκάλια των αναψυκτικών μηχανικά, πιάνοντάς τα από το λαιμό, σερβίρουν πλαστικά κύπελλα κρατώντας τα από το χείλος, άκομψο, ανσίκ, άσσχολ. Απορώ πώς αυτή η άθλια δουλειά σερβιτόρας αποτελεί το όνειρο τόσων κοριτσιών.
Μοιράζουν φυστίκια, διαβάζω τα συστατικά, το στομάχι μου ανακατεύεται και δεν είναι από τα κενά αέρος, οι διπλανοί-μπρος-πίσω ανοίγουν τα μίζερα σακουλάκια τους για να τα φάνε, μία ανίερη οσμή κακού γούστου γεμίζει τον αέρα. Βγάζω από την τσάντα μου μια μινιατούρα Jack Daniels, που αγόρασα για τις φορές που θα θέλω να ταϊσω κανένα σαρκοβόρο spare ribs με σάλτσα για να την ακούσει, άργυε νάρθ ε κυν ημέρα, το πίνω μονοκοπανιά, σιγουρεύομαι ον α σέκοντ θότ ότι δεν είμαι καθόλου καλά, συνήθως τα αεροπλάνα ξυπνούν μέσα μου τη Σκάρλετ Ο΄ Χάρα, όχι σήμερα.
(2 μέρες μετά) Μήπως να έμενα εδώ; Οι άντρες είναι ψηλοί, μεχρινοί, με μία σέξυ προφορά (ή εγώ έχω καιρό να γαμήσω). Και οι πιο περιποιητικοί και φιλόξενοι που έχω συναντήσει, νομίζω. Και το γεγονός ότι έχω ένα ζευγάρι βυζιά με βγάζει από μία πολύ δύσκολη περίσταση, δεν διατηρώ αυταπάτες, χωρίς αυτά τα βυζιά θα είχα κερδίσει 2-3 σπασμένα παϊδια (spare ribs? Jack Daniels?), τέλος πάντων, θέλω να πω ότι είχα χρόνια να σκεφτώ ότι το γεγονός πως είμαι γυναίκα μπορεί να μου κάνει τη ζωή σημαντικά πιο εύκολη. Lame, but true και επιπλέον μικρές, καθημερινές ενοχλήσεις τύπου με κόβει η τιράντα του σουτιέν γίνονται πιο υποφερτές με αυτή τη σκέψη.
Μήπως να μείνω εδώ; Εδώ φτάνει να είμαι μια πεταλουδίτσα της καβλαντοσύνης και της χαριτωμενιάς, εδώ δεν έχει σημασία αν έχω καλύτερη ή χειρότερη δουλειά από σένα, αν είμαι πιο έξυπνη, πιο επιτυχημένη, πιο έχω-διαβάσει-τα άπαντα του Τζέιμς Τζόις κι έχω τριανταοχτώ χιλιάδες φόλοουερς στο τουίτερ (που by the way αν πας κατά λάθος να το γράψεις με ελληνικούς χαρακτήρες σου φωνάζει μες στα μούτρα “ουυυ να μου χαθείς, you fucking ΤΣΙΤΤΕΡ”, ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε ένα πρωί, σαν οιωνός, και τρόμαξα) και το πιο σημαντικό, εδώ δεν χρειαζεται να εξηγήσω και να εξηγηθώ.
Είναι η ΠΡΩΤΗ φορά στη ζωή μου που το παρελθόν μου με βαραίνει. Ίσως γιατί αύριο μεθαύριο θα ζυγίζει 35 ολόκληρα χρόνια.
Η ώρα 9.30. Το οικογενειακό δείπνο έχει τελειώσει, το φως ανάβει στο γυάλινο κλουβί της, λάμπα φθορίου, όπως στις σχολικές μας τάξεις, οι διάφανες κουρτίνες σκεπάζουν προσχηματικά τη τζαμαρία, παραταγμένοι περιμένουμε την παράσταση ν΄αρχίσει, φαινόταν από τότε ότι κανείς μας δεν θα γινόταν επιχειρηματίας, κανείς δε σκέφτηκε ποτέ να στήσει μπίζνα με σάμαλι-πασατέμπο-ουίσκυ-βότκα, έστω ένα ψυγειάκι με μπίρες, όλοι θα αγοράζαμε.
Φοράει τζην παντελόνι, πάντα τζην, αθλητικά, τίσερτσ, όλοι καταλαβαίνουμε τι κρύβεται από κάτω, κώλος στρογγυλός, βυζιά φουσκωμένα που κοιτάνε το θεό, όλοι ξέρουμε τι κρύβεται από κάτω, πώς ταλαντεύονται όταν σηκώνει τα χέρια της ψηλά για να βγάλει τη μπλούζα, όταν σκύβει για να δέσει τις πουέντ της, όταν αρχίζει το ζέσταμα, γυμνή, πλιέ-τέντωμα, ποζισιόν πρώτη, δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, όταν στην αραμπέσκ μας δίχνει γενναιόδωρα ό,τι κρύβει ανάμεσα στα πόδια της, όταν ανοίγει τέλος την κουρτίνα, στηρίζεται στο ένα πόδι, ανεβάζει το άλλο, κολλάει το μουνί της στο τζάμι και μένει εκεί, τεντωμένη, λιγωμένη όσο κι εμείς, να κοιτάζει μέσα στο σκοτάδι που μας κρύβει, ελπίζοντας, ξέροντας, ότι είμαστε κι απόψε εκεί, συνένοχοι, βουτηγμένοι σε μια καύλα που δεν θα έβρισκε λύτρωση παρά 3 χρόνια μετά, όταν φευγάτη επιτέλους από το πατρικό της θα χτυπήσει την πόρτα του φοιτητικού μου σπιτιού και θα μείνει 3 ολόκληρες νύχτες λέγοντας μόνο πάρε με, καλημέρα, πεινάω, και γελώντας, στα μεσοδιαστήματα που μας άφηνε να αγγίζουμε ό,τι επί 3 χρόνια ποθούσαμε να αγγίξουμε, να ρουφήξουμε, να δαγκώσουμε, να γαμήσουμε, τρυφερά, κανείς μας δεν μπόρεσε να τη γαμήσει άγρια, τα μάτια της είχαν μια θλίψη όταν σε κοιτούσαν που μας μπλόκαρε, κορίτσι με το μπαλέτο του, σπίτι-σχολείο, σχολείο-σπίτι, την αγαπούσαμε τρυφερά, ήταν το κορίτσι μας, που ενώ η δική μας εφηβεία σημαδευότανε με πάρτυ, εκδρομές, κοπάνες, καταλήψεις αυτή μπορούσε μόνο να χορεύει, γυμνή μέσα στο γυάλινο κλουβί της, βυζαίνοντας ζωή από τα μάτια μας που γυάλιζαν μες στο σκοτάδι, μετρώντας ώρες, να πάει 9.30, μετρώντας χρόνια, να πάει 18.
¨
PS Άσχετο με το παρόν. Απάντηση στην καλύτερη, την πιο grande, την πιο γενναιόδωρη φίλη του κόσμου που ξενέρωσε με την ντραμα-κουινοσύνη του προηγούμενου ποστ και του προηγούμενου χρόνου: “H ψυχή έχει το δικό της χρόνο” Κλεμμένο από δω.
(626 λέξεις, γράφτηκε σε λιγότερο από 15 λεπτά, επωαζόταν περισσότερο από 1 χρόνο, διαβάζεται σε 2 λεπτά)
- 2 χρόνια πίσω: ταγόρι πέφτει στα γόνατα και μου ζητάει να με παντρευτεί. Όπα. Με ξέρει (με τη βιβλική έννοια) μόλις 22 μέρες. Δε γαμεί. 4 μέρες μετά έχουμε ήδη διαλέξει τραγούδι γάμου.
- Πέρυσι: Ξορκίζω την ταβανοθεραπεία στα σχόλια του Θείου. Καταλαβαίνω τι θα πει η μοίρα μας είναι ο χαρακτήρας μας.
Σήμερα. 7 Ιουλίου 2009. Αποφασίζω να κάνω αυτό που μπορώ, ακόμη κι αν αυτό που θέλω δεν γίνεται ακριβώς όπως το έχω στο μυαλό μου. Κι αυτό που μπορώ να κάνω είναι να ερωτευτώ ένα διαμέρισμα-καράβι, μπρος πίσω. Και να το κλείσω. Και να φτιάξω κούτες, όχι για τα λόγια πούπες, αλλά για να γουστάρω. Από σήμερα.
Χαοτικά γίνονται βεβαίως όλα αυτά. Με αφορμή το ότι είδα τη ζωή μου μέσα από τα μάτια ενός άλλου, άσχετου και μου κουνήθηκε το μέσα, γιατί χρειάστηκε να βάλω σε λέξεις αυτό που ζω και κώλωσα (ναι, στον άσχετο, στους σχετικούς δε λες τίποτα, καταλαβαίνουν και σηκώνουν τα χέρια ψηλά και σε φιλοξενούν σε καναπέδες όσο χρειαστεί – σας ευχαριστώ πολύ, σχετικοί μου). Κοτάρα ολκής, λοιπόν, η πάρτη μου και βασανιζόμουνα μια βδομάδα να βρω γιατί είπα ψέματα και βρήκα. Είναι απλό: αυτό που ζω είναι sci-fi για τα δεδομένα ενός ανθρώπου που δεν συχνάζει στα πλατό της Αννίτας Πάνια. Δεν ντρεπόμουνα μωρέ τον άσχετο, τον εαυτό μου σκεφτόμουνα. Γιατί η Αντζελίνα δεν θα το έκανε ποτέ αυτό, ρεεε. Αλλά εγώ το κάνω.
Κι όπως το κάνω, έτσι το ξε-κάνω. Και λέω: τι θέλω τώρα; Ένα διαμέρισμα-καράβι. Μου το βρίσκω. Να σταματήσω να λέω ψέματα. Σταματάω. Να γελάω. Γελάω. Να παίξω. Παίζω. Να φύγω. Φεύγω. Are you coming with us? No, you don’t have to applause.
It’s a new dawn It’s a new day It’s a new life For me And I’m feeling good
(Χαοτικά γράφω ξανά, έχω 10 ποστ στα προσχέδια, υπερδιπλάσια στο κεφάλι μου, χαοτικά νιώθω ξανά, έντονα, μετά την απόλυτη νέκρα που μου είχα επιβάλλει, χαοτικά θυμάμαι τη γλώσσα σου στο στόμα μου και που δεν χρειάζεται να σκεφτώ τι είναι αυτό που μου συμβαίνει, καυλώνω, αυτό μου συμβαίνει και το air condition της βεράντας έχει χαλάσει, χαοτικά ξενυχτάω ξανά, γιατί δεν έχω ανάγκη από ύπνο τώρα, τώρα έχω ανάγκη από καλοκαίρι και δε μου φτάνει που βλέπω αυτή τη στιγμή την πανσέληνο καδραρισμένη από το παράθυρό μας, την τελευταία πανσέληνο που θα δω από αυτό το παράθυρο, χαοτικά βγαίνω με το γκρι-ασημί μου φόρεμα και τα ασημί μου πέδιλα για να τη συναντήσω)
)))
